มัดศพ

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงตอนมัดศพเรียกว่า ตราสัง ก่อน ตราสัง บางศพเขาทำถุงผ้าขาวสวมศีรษะ สวมมือ สวมเท้าทั้งสองข้าง แล้ว ให้ถือกรวยดอกไม้ธูปเทียน เครื่องตราสังใช้คานขิดเส้นขนาดนิ้วก้อย ทำ เป็นบ่วงสวมคอเป็นบ่วงแรก กล่าวคาถาว่า ปุตฺโต คิเว คือห่วงลูกผูกคอ บ่วงที่ ๒ รัดรอบหัวแม่เท้า และข้อเท้าทั้ง ๒ ข้างให้ติดกัน กล่าวคาถาว่า ธนํ ปาเท คือห่วงทรัพย์ผูกเท้า บ่วงที่ ๓ รัดรอบหัวแม่มือและข้อทั้ง ๒ ข้างให้ติดกันประนมไว้แน่น กล่าวคาถาว่า ภริยา หตฺถา คือห่วงภรรยา ผูกมือ

การทำบ่วงสวมคอ ผูกมือและเท้าเป็น ๓ บ่วงด้วยกันนั้น มีความ หมายผูกเป็นโคลง « สุภาพ » ไว้ก็มีดังนี้ :-

มีบ่วงบาศน์บ่วงหนึ่งเกี่ยว พันคอ

ทรัพย์ผูกบาทาคลอ หน่วงไว้

ภริยาเยี่ยงบ่วงปอ รึงรัด มือนา

สามบ่วงใครพ้นได้ จึ่งพ้นสงสาร

เมื่อเสร็จแล้วห่อด้วยผ้าขาวยาว ๒ ทบ ชายผ้าทั้ง ๒ อยู่ทางศีรษะ ขมวดเป็นก้นหอย แล้วมัดด้วยด้ายดิบขนาดนิ้วมือ มัดขึ้นมาเป็นเปลาะ ๆ เพื่อกันไม่ให้เบ่งขยายตัวได้ในเวลาขึ้น แล้วรัดกับผ้าที่ขมวดเป็นก้นหอยอยู่ บนศีรษะให้แน่น เหลือชายเส้นด้ายที่มัดนั้นปล่อยไว้เป็นสายยาวออกมานอก โลง แล้วยกศพนั้นวางลงในโลง ให้นอนตะแคง เพื่อว่าเวลาศพเบ่งพอง ขึ้น จะได้ไม่ดันโลงทั้ง ๒ ข้างให้แตกหรือแยกออก ทำให้น้ำเหลืองรั่วไหล ออกมาได้