กลไกการออกฤทธิ์ต้านจุลชีพของกาแลนจินและแวนโคมายซินต่อเชื้อแบคทีเรียดื้อยา

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ขวัญมนัส อุตทะปา, ขวัญรดา คุรุเสถียร, ปภาวี จิรปัญจวัฒน์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

เกรียงศักดิ์ เอื้อมเก็บ, ปุณณวิช เลิศธีรวัฒน์

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนสุรวิวัฒน์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2565

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ปัจจุบันอัตราการดื้อยาจากเชื้อแบคทีเรียก่อโรคมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะเชื้อแบคทีเรียก่อโรค Enterococcus faecium (E. faecium) ซึ่งจัดเป็นเชื้อที่มีความสำคัญในระดับสูงจากการประเมินของ องค์การอนามัยโลก (WHO) มีอัตราการดื้อยาปฏิชีวนะกลุ่มใหม่ ๆ อย่างยาแวนโคมายซิน จากจากการศึกษาฤทธิ์ของกาแลนจินต่อการยับยั้งการเจริญของเชื้อแบคทีเรียก่อโรคในกลุ่ม Enterococcus spp. จำนวน 3 สายพันธุ์ ก่อนหน้า พบว่ากาแลนจินสามารถเสริมฤทธิ์ยาแวนโคมายซินในการยับยั้งการเจริญของเชื้อ E. faecium สายพันธุ์ DMST 12829 ได้ดี ทางผู้จัดทำมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษากลไกการออกฤทธิ์ในการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรีย E. faecium ของกาแลนจินและแวนโคมายซิน โดยศึกษา Cytoplasmic permeability (CM) ซึ่งผลจากการศึกษาก่อนหน้าพบว่า เชื้อ E. faecium ดื้อต่อยาแวนโคมายซินเดี่ยวๆ ที่ MIC > 4 µg/ml กาแลนจินมีประสิทธิภาพในการเสริมฤทธิ์เมื่อใช้รวมกับยาแวนโคมายซิน โดยสามารถยับยั้งการเจริญของเชื้อ E. faecium DMST12829 ได้ดีมาก (Synergism; FICI = 0.31) โดยสารผสมมีประสิทธิภาพในการยับยั้งการเจริญเติบโตของ E. faecium DMST12829 อย่างมีนัยสำคัญตั้งแต่ชั่วโมงที่ 2 เป็นต้นไป และจากการศึกษา CM ในครั้งนี้ พบว่าสารผสมสามารถรบกวนสมดุลของเยื่อหุ้มเซลล์แบคทีเรียตั้งแต่ชั่วโมงที่ 0.5 at p value < 0.01 of Turkey’s HSD post hoc test denoted the presence of a statistically significant difference เมื่อเปรียบเทียบกับเชื้อควบคุม (Control), ยาแวนโคมายซินเดี่ยว, กาแลนจินเดี่ยว ตามลำดับ