การศึกษาปริมาณเซลลูโลส เฮมิเซลลูโลส และลิกนิน จากวัชพืชในนาข้าวเพื่อใช้ในการผลิตถุงฟิล์มผสมปุ๋ยย่อยสลายได้

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ชนัญชิดา พรหมเพชร, นันทิกานต์ สงทิพย์, เกสราวดี อักษรรัตน์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

กุลธิดา ขันสุข

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2560

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ปัจจุบันผลิตภัณฑ์จากพลาสติกถูกนํามาใช้ประโยชน์อย่างแพร่หลายในทุกๆด้าน แม้แต่ด้านเกษตรก็มีการนําเอาพลาสติกมา ทําเป็นถุงเพาะต้นกล้าหรือถุงเพาะชํา ซึ่งถุงเพาะชำพลาสติก เมื่อนําต้นกล้าไปปลูกลงดิน ถุงเพาะชำพลาสติกไม่สามารถย่อยสลายได้ จึงต้องฉีกถุงเพาะชำพลาสติกออกก่อนเป็นผลทําให้รากของต้นกล้าเกิดการฉีกขาด ต้นกล้าอาจมีการเจริญเติบโตได้ไม่ดี เท่าที่ควร และเศษถุงเพาะชำพลาสติกก็เป็นปัญหาต่อสิ่งแวดล้อม เพราะถุงเพาะชำพลาสติกเป็นขยะที่กําจัดยาก และถ้าหากกําจัดโดยการเผา ทําให้เกิดเป็นมลภาวะทางอากาศได้ คนไทยกินข้าวเป็นอาหารหลักมาแต่บรรพบุรุษ ในแต่ละมื้อคนไทยกินข้าวประมาณร้อยละ 5 ของอาหารทั้งหมด "ข้าว" จึงมีบทบาทสำคัญกับประเทศของเรามาแต่โบราณ เมล็ดข้าวที่เรารับประทานอยู่ กว่าจะได้มานั้นต้องใช้ระยะเวลานาน นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่ขัดขวางการเจริญเติบโตของต้นข้าว ทําให้ผลผลิตที่ได้มีปริมาณลดน้อยลงและช้าลงจากเดิม หนึ่งในนั้น คือ วัชพืช ผู้ศึกษาจึงเกิดความสนใจที่จะนำวัชพืชในนาข้าว มาผลิตเป็นถุงฟิล์มผสมปุ๋ยย่อยสลายได้ แทนถุงเพาะชําพลาสติกทั่วไป