การผลิตน้ำส้มฆ่ายางจากกล้วยหอม กล้วยไข่ และกล้วยเล็บมือนางด้วยกรรมวิธีธรรมชาติเพื่อเปรียบเทียบระยะเวลาในการจับตัวของน้ำยางพาราสด

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

สันต์ฤทัย โออินทร์, ดวงฤทัย ศรีเพ็ชร, ศศิกานต์ จันทรเดช

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ภาวิณา หะเทศ

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2564

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

โครงงานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตน้ำส้มฆ่ายางกล้วยหอม, กล้วยไข่ และกล้วยเล็บมือนาง และนำไปเปรียบเทียบเวลาการจับตัวของน้ำยางพารากับน้ำส้มฆ่าฆ่ายาง โดยการผลิตน้ำส้มฆ่ายางของกล้วยแต่ละชนิดจะมีอัตราส่วนที่แตกต่างกันของ กล้วย : น้ำ : น้ำตาล คือ 1: 3: 5, 3: 1: 5, 5: 1: 5 และ 5: 3: 5 ซึ่งจากการทำสอบค่าpH น้ำส้มฆ่ายางมีค่าpH มากที่สุด รองลงมาคือ น้ำส้มฆ่ายางจากกล้วยไข่ที่อัตราส่วน 5 : 3 : 5 และลำดับที่3 คือ น้ำส้มฆ่ายางจากกล้วยหอมที่อัตราส่วน 5 : 3 : 5 และจากการทดลองหาเปรียบเทียบเวลาการจับตัวของน้ำยางพารา โดยชั่งน้ำหนัก 3 ช่วงเวลาคือ 5 นาที, 10 นาที และ15 นาที โดยในเวลา 15 นาที น้ำส้มฆ่ายางสามารถทำให้น้ำยางพาราจับตัวได้ 4.4 กรัมซึ่่งทำให้น้ำยางพาราจับตัวได้มากที่สุด รองลงมาคือ น้ำส้มฆ่ายางจากกล้วยไข่ที่อัตราส่วน 5 : 3 : 5 ได้ 3.8 กรัม และลำดับที่3 คือ น้ำส้มฆ่ายางจากกล้วยหอมที่อัตราส่วน 5 : 3 : 5 ได้ 3.5 กรัม