การศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่างของปริมาณสารแอนไฮโดรบาราคอลในใบขี้เหล็กอ่อน ใบแก่ และใบแห้ง
- ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
ปัณฑิตา สระทองเพชร, กมลนัทธ์ อิ่มใจ, นวพร ภักดี
- อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
จันทร์เพ็ง อังฉกรรจ์
- โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์
- ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์
ขี้เหล็กเป็นพืชสมุนไพรที่พบได้ตามท้องตลาด มีการนำมาใช้เป็นอาหารและยา ในตำราแพทย์แผนไทย ได้มีนำมาเป็นยาใช้แก้อาการท้องผูก บำรุงโลหิต ช่วยเจริญอาหาร กำจัดรังแค ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีสารสำคัญหลักชื่อ แอนไฮโดรบาราคอล (anhydrobarakol) เมื่อเข้าสู่ร่างกายจะถูกเปลี่ยนเป็นสารบาราคอล (barakol) ซึ่งมีฤทธิ์กดระบบประสาทส่วนกลาง ลดการหลั่งสารโดพามีน (dopamine) ทำให้เกิดอาการง่วงซึม ช่วยคลายเครียด สงบจิตใจที่ฟุ้งซ่าน และสารบาราคอลมีความสามารถในการยับยั้งการเกิด AChE ซึ่ง (AChE) เป็นเอนไซม์ที่ทำให้เกิดโรคอัลไซเมอร์ ทางเราจึงมีความสนใจเป็นอย่างมากที่จะศึกษาและสกัดหาปริมาณสารแอนไฮโดรบาราคอลในใบขี้เหล็กของแต่ละช่วง และนำมาเปรียบเทียบหาปริมาณสารที่ต่างกัน เพื่อนำไปเป็นส่วนประกอบในผลิตภัณฑ์ เช่น ยาระงับประสาท ยาต้านซึมเศร้า ยาช่วยลดอาการอัลไซเมอร์ และยาที่ใช้รับประทานก่อนนอนเพราะบาราคอล (barakol) ทำให้ง่วงซึมมีฤทธิ์เป็นยานอนหลับอ่อนๆ