การศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่างของปริมาณสารแอนไฮโดรบาราคอลในใบขี้เหล็กอ่อน ใบแก่ และใบแห้ง

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ปัณฑิตา สระทองเพชร, กมลนัทธ์ อิ่มใจ, นวพร ภักดี

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

จันทร์เพ็ง อังฉกรรจ์

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนเขมราฐพิทยาคม

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2566

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ขี้เหล็กเป็นพืชสมุนไพรที่พบได้ตามท้องตลาด มีการนำมาใช้เป็นอาหารและยา ในตำราแพทย์แผนไทย ได้มีนำมาเป็นยาใช้แก้อาการท้องผูก บำรุงโลหิต ช่วยเจริญอาหาร กำจัดรังแค ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีสารสำคัญหลักชื่อ แอนไฮโดรบาราคอล (anhydrobarakol) เมื่อเข้าสู่ร่างกายจะถูกเปลี่ยนเป็นสารบาราคอล (barakol) ซึ่งมีฤทธิ์กดระบบประสาทส่วนกลาง ลดการหลั่งสารโดพามีน (dopamine) ทำให้เกิดอาการง่วงซึม ช่วยคลายเครียด สงบจิตใจที่ฟุ้งซ่าน และสารบาราคอลมีความสามารถในการยับยั้งการเกิด AChE ซึ่ง (AChE) เป็นเอนไซม์ที่ทำให้เกิดโรคอัลไซเมอร์ ทางเราจึงมีความสนใจเป็นอย่างมากที่จะศึกษาและสกัดหาปริมาณสารแอนไฮโดรบาราคอลในใบขี้เหล็กของแต่ละช่วง และนำมาเปรียบเทียบหาปริมาณสารที่ต่างกัน เพื่อนำไปเป็นส่วนประกอบในผลิตภัณฑ์ เช่น ยาระงับประสาท ยาต้านซึมเศร้า ยาช่วยลดอาการอัลไซเมอร์ และยาที่ใช้รับประทานก่อนนอนเพราะบาราคอล (barakol) ทำให้ง่วงซึมมีฤทธิ์เป็นยานอนหลับอ่อนๆ