การศึกษาประสิทธิภาพการดูดซับซัลไฟด์ไอออนในน้ำเสียโดยใช้ถ่านจากต้นอ้อย

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ศิรภัสสร ธนากรจักร์, ธัญกร พ้นภัย

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ชวลิต บัวพรม

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย มุกดาหาร

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2565

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

มลพิษทางน้ำเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมที่มีแนวโน้มสูงขึ้น เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของประชากร ส่งผลให้มีการขยายตัวทั้งด้านอุตสาหกรรมและด้านครัวเรือน ทำให้ปริมาณน้ำเสียจากมนุษย์ถูกทิ้งลงในบ่อน้ำธรรมชาติมากขึ้น ซึ่งส่งผลกระทบต่อมนุษย์โดยตรงเนื่องจากการปนเปื้อนมลสาร หรือสารพิษ กรด เบส และสารอินทรีย์ต่างๆ โดยเฉพาะการย่อยสลายของสารอินทรีย์ในสภาวะไร้ออกซิเจนจะทำให้เกิดก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ ซึ่งส่งผลให้น้ำเสียมีกลิ่นเหม็น คล้ายก๊าซไข่เน่า โดยทั่วไปแล้ววิธีการบำบัดน้ำเสียมีอยู่ด้วยกันหลายวิธี ได้แก่ การตกตะกอนตามธรรมชาติ การแลกเปลี่ยนไอออน การเติมสารเคมี หรือการใช้เทคโนโลยีหรืออุปกรณ์ต่างๆ ช่วยในการดูดซับ เป็นถ่านเพื่อช่วยดูดซับสารพิษที่เจือปนในน้ำ แต่เนื่องจากวิธีการเหล่านี้ต้องใช้เทคโนโลยีและต้นทุนสูง ดังนั้นการหาทางเลือกอื่นในการบำบัดซัลไฟด์ไอออนออกจากน้ำเสีย เช่น การเตรียมวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรที่มีประสิทธิภาพดีในการดูดชับเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ เพราะสามารถช่วยลดปริมาณขยะในชุมชนได้ และเป็นการนำวัสดุเหลือใช้มาทำให้เกิดประโยชน์ ประเทศไทยเป็นประเทศเกษตรกรรมที่มีผลผลิตทางการเกษตรหลากหลายและอ้อยก็เป็นหนึ่งในพืชเศรษฐกิจหลักที่สำคัญของประเทศและเป็นวัตถุดิบหลักที่ใช้ในการผลิตน้ำตาลทรายและพลังงานทดแทน ซึ่งจากการผลิตจะเหลือเศษอ้อยเป็นวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรเรียกว่าชานอ้อย และส่วนใหญ่เกษตรกรจะกำจัดโดยการไถ ฝังกลบ และเผา เพื่อใช้พื้นที่เพาะปลูกพืช ในฤดูกาลถัดไป แต่การเผาก่อให้เกิดปัญหามลพิษทางอากาศ ทางผู้จัดทำจึงได้สนใจจะนำชานอ้อยมาทำถ่านเพื่อช่วยในการดูดซับซัลไฟด์ไอออนในน้ำเสีย