การศึกษาเปรียบเทียบจำนวนไมโครพลาสติกที่สามารถพบในหอยนางรมกรามขาว(Crassostrea belcher) จากพื้นที่เพาะเลี้ยงที่แตกต่างกัน

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ฐากูร ชิตจันทร์, ยุติวิชญ์ จำปา

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

พัชรา พงศ์มานะวุฒิ, หนึ่งฤทัย ชัยมณี

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ตรัง

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2566

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ไมโครพลาสติกคืออนุภาคพลาสติกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเล็กกว่า 5 มิลลิเมตรซึ่งเราสามารถพบการปนเปื้อนของไมโครพลาสติกได้จากรอบตัวเราทั้งภายในดิน น้ำ และ การตกค้างจากอาหาร ไมโครพลาสติกสามารถเป็นสารตกค้างภายในร่างกายของคนได้ โดยทั่วไปจะก่อให้เกิดอันตรายหากพบการสะสมเป็นจำนวนมาก หอยนางรมกรามขาว Crassostrea belcher เป็นอาหารที่ได้รับความนิยมในการรับประทานอย่างแพร่หลายโดยบริโภคทั้งแบบสุกและแบบดิบ ซึ่งในการกินอาหารของหอยนางรมกรามขาวเป็นการกินแบบกรองผ่าน( filter feeding ) ซึ่งการกรองผ่านนี้ไม่สามารถแยกไมโครพลาสติกกับแพลงก์ตอนซึ่งเป็นอาหารของหอยนางรมกรามขาวได้ทำให้หอยนางรมกรามขาวสามารถเกิดการสะสมของไมโครพลาสติก ทางผู้จัดทำจึงเลือกศึกษาเปรียบเทียบจำนวนไมโครพลาสติกที่สามารถพบได้ภายในหอยนางรมกรามขาวในบริเวณจังหวัดตรัง ได้แก่ บ้านแหลม และ บ้านมะขาม ซึ่งการหาปริมาณไมโครพลาสติกเราจะศึกษาโดยสุ่มจากพื้นที่ศึกษาพื้นที่ 3 บริเวณ โดยศึกษาปริมาณไมโครพลาสติกภายในน้ำและภายในเนื้อของหอยนางรมโดยเราจะสุ่มหอยนางรมจากบริเวณศึกษามาบริเวณละ 10 ตัวโดยเลือกเป็นขนาดของหอยที่เป็นความต้องการของตลาดผู้บริโภค หลังจากนั้นนำผลการทดลองมาวิเคราะห์ปริมาณไมโครพลาสติกว่าปัจจัยใดบ้างที่มีผลต่อปริมาณไมโครพลาสติก อาทิเช่น ระยะห่างจากชายฝั่งของแหล่งเพาะเลี้ยงที่มีผลต่อการกระจายตัวของไมโครพลาสติกและความลึกของระดับน้ำที่ใช้ในการเลี้ยง หลังจากสรุปผลการทดลอง เราสามารถลงพื้นที่ชุมชนใกล้เคียงเพื่อหาต้นตอของไมโครพลาสติกรวมถึงการรณรงค์แก้ปัญหาการเกิดไมโครพลาสติกปนเปื้อนในแหล่งน้ำและพื้นที่เพราะเลี้ยงหอยนางรมกรามขาวต่อไปได้