การศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิภาพการดูดซึมน้ำของไฮโดรเจลจากคาร์บอกซีเมทิลเซลลูโลสที่สังเคราะห์จาก ใบสับปะรด เปลือกข้าวโพด และชานอ้อยที่เหลือจากการเกษตร

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

มลฑน์กาญจน์ เหล่าอุดม, ศศิกานต์ วงษ์หาญ, ภัทรสุดา จันทะไทย

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ณัฏฐพัชร์ เพ็ชรศรีกุล, ชนิฎาพร เบญจมาศ

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เลย

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2565

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

จากการศึกษาปัญหาด้านการเกษตรพบว่าดินในภาคตะวันออกเฉียงเหนือส่วนใหญ่เป็นดินทราย ที่มีศักยภาพทางการเกษตรอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างต่ำหรือต่ำ ซึ่งพัฒนาการมาจากวัตถุต้นกำเนิดดินพวกที่สลายตัวมาจากหินทรายหรือหินทรายแป้ง ทำให้เป็นดินที่มีเนื้อหยาบ ความอุดมสมบูรณ์ต่ำ อุ้มน้ำได้น้อย ดินมีโอกาสขาดแคลนน้ำได้ง่าย ซึ่งเป็นดินที่มีปัญหาในการใช้ประโยชน์ทางด้านการเกษตร สาเหตุหนึ่งที่เป็นสาเหตุหลักก็อันเนื่องมาจากสมบัติทางกายภาพของดินที่ไม่ดี ดินที่มีดินทรายหยาบเป็นส่วนประกอบอยู่มากจะมีช่องว่างในดินขนาดใหญ่ เมื่อฝนตกน้ำจะไหลผ่านดินอย่างรวดเร็วในขณะที่ดินสามารถดูดซับน้ำไว้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้พืชที่ปลูกขาดแคลนน้ำได้ง่าย ซึ่งทางคณะผู้จัดทำมีต้องการที่จะแก้ปัญหาดังกล่าว จึงค้นคว้างานวิจัยในด้านปัญหาและแนวทางการแก้ไข จากบทความวิทยาศาสตร์พบว่าไฮโดรเจลนั้นสามารถนำมาเป็นตัวช่วยในการให้น้ำแก่พืชได้ เพราะไฮโดรเจลเป็นสารพอลิเมอร์ ที่มีหมู่ฟังก์ชั่นที่ชอบน้ำเมื่อได้รับความชื้นสูงจะขยายตัวออกแต่ไม่ละลายน้ำและสามารถปล่อยน้ำให้พืชได้ โดยไฮโดรเจลจากสารชีวภาพจะไม่ส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อม ทางคณะผู้จัดทำจึงมีความคิดริเริ่มที่จะสังเคราะห์ไฮโดรเจลชีวภาพจากวัสดุเหลือทิ้งในท้องถิ่น และนำมาใช้ประโยชน์ในรูปแบบของ การผสมกับดินเพาะปลูก โดยการเปรียบเทียบความแตกต่างของไฮโดรเจลที่สร้างจากคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลสที่สังเคราะห์จาก ใบสัปปะรด เปลือกข้าวโพด และชานอ้อยที่เหลือจากการเกษตร กับไฮโดรเจลสังเคราะห์ที่ วางจำหน่ายตามท้องตลาด