การพัฒนาวัสดุหนังเทียมจากยางพาราธรรมชาติ เสริมแรงด้วยนาโนเซลลูโลสจากเส้นใยปาล์ม

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

มนัสนันท์ สุวรรณเวลา, สุชามล ทองใบ, สิทธชัย รอดทุกข์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

จิรวรรณ สมันกิจ

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนอำมาตย์พานิชนุกูล

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2565

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

อุตสาหกรรมฟอกหนังที่ใช้หนังสัตว์เป็นวัตถุดิบหลัก ก่อให้เกิดมลพิษในทุกกระบวนการ ตั้งแต่การเลี้ยงสัตว์ ไปจนถึงขั้นตอนการผลิตที่ต้องใช้สารเคมีเป็นหลัก และปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์สู่ชั้นบรรยากาศในปริมาณมหาศาล การเลือกวัตถุดิบอื่นมาทดแทนหนังสัตว์เป็นการลดปริมาณมลพิษดังกล่าว เช่น แอปเปิ้ล เห็ด องุ่น กระบองเพชร ที่สามารถนำมาผลิตเป็นเครื่องหนังคุณภาพดี ทนทานและใช้งานได้จริง การนำธัญพืช ผัก และผลไม้มาแปรรูปเป็นเครื่องหนังเริ่มต้นในหลายประเทศทั่วโลกที่ช่วยให้โลกใบนี้มีสิ่งแวดล้อมที่ดี เป็นการนำเทคโนโลยีการผลิตสมัยใหม่มาช่วยเพิ่มมูลค่าให้พืช ผัก และผลไม้ รวมถึงวัสดุเหลือทิ้งทางการเกษตรในพื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด การพัฒนาวัสดุคอมโพสิตธรรมชาติเป็นหนังเทียมที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ยางพาราซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจของภาคใต้ปัจจุบันราคายางลดลง รายได้ของเกษตรกรเจ้าของสวนยางลดลง การเพิ่มมูลค่าโดยการนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ สร้างความเข้มแข็งให้กับอุตสาหกรรมยางพารา เส้นใยปาล์มจากทะลายปาล์มเป็นวัสดุหนึ่งที่เหลือทิ้งมีองค์ประกอบหลัก ได้แก่ เซลลูโลส เฮมิเซลลูโลส และลิกนิน