การศึกษาความเข้มของรังสี UV-C และระยะเวลาที่มีผลต่อการลดปริมาณเชื้อแบคทีเรียบนบริเวณที่กระทบกับรังสีบนเนื้อสัตว์ เพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในการเตรียมอาหารถาดประเภทบุฟเฟต์
- ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
ณภัทร โพธิ์เรือง, สิรดนัย สุรีรัตนันท์
- อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
ปิยะมาศ เจริญชัย
- โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์
- ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์
คนไทยนิยมใช้บริการร้านอาหารประเภทบุฟเฟต์ชาบู ซึ่งในปัจจุบันการใช้บริการร้านอาหารประเภทนี้ได้รับความนิยมจากทุกท้องถิ่นของประเทศไทยแต่ในกระบวนการจัดเตรียมวัตถุดิบในธุรกิจของผู้ประกอบการบางรายที่ไม่ใส่ใจในความสะอาดไม่มากเท่าที่ควร อาจมีการปนเปื้อนเชื้อแบคทีเรียต่างๆ ในวัตถุดิบประเภทเนื้อสัตว์สด ทำให้ผู้บริโภคที่รับประทานเข้าไปเกิดโรคอาหารเป็นพิษเนื่องจากการปนเปื้อนของเชื้อจุลินทรีย์ จากรายงานของสำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค พ.ศ. 2552 พบผู้ป่วยโรคอาหารเป็นพิษ จากเชื้อ S.aureus ถึงร้อยละ 5
จากการศึกษาที่ผ่านมาพบว่า รังสี UV-C ที่มีความยาวคลื่น 200-280 nm เป็นช่วงคลื่นแสงที่สามารถฆ่าเชื้อจุลินทรีย์ได้ โดยโครงสร้างจะดูดซับรังสี UV-C จะเข้าทำลายส่วนของกรดนิวคลีอิกภายในเซลล์จุลินทรีย์โดยตรง การใช้ UV-C มีข้อดีในแง่ของความปลอดภัยกับอาหารและผู้ปฏิบัติงาน ลดการใช้สารเคมีและไม่มีรังสีตกค้างแม้ใช้ระดับที่สูงมากแต่หากใช้ระดับความเข้มที่ไม่เหมาะสมกับอาหาร อาจส่งผลต่อคุณภาพและลักษณะที่ปรากฎได้
คณะผู้จัดทำจึงมีความประสงค์ที่จะทำการศึกษาความเข้มของรังสี UV-C และระยะเวลาที่เหมาะสมของการฉายรังสี ในการกำจัดเชื้อแบคทีเรีย ในเนื้อสัตว์