การศึกษาไลโคปีนเพื่อนำมาใช้ในแผ่นกันแดด

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

นูรฟาติน ดูสิ, อัลวีณา โต๊ะตาหยง, อัยมี่ ฮามะ

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

อัญรินทร์ เจะบือราเฮง

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนพัฒนาวิทยา

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2566

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

โครงงานนี้มีวัตถุประสงค์ของการศึกษาสารไลโคปีนจากผลตำลึงเพื่อนำมาใช้ในแผ่นกันแดด ตำลึงมีการปลูกและบริโภคอย่างแพร่หลายในประเทศไทย เป็นผักพื้นบ้านที่ขึ้นเองเลื้อยตามรั้วหรือตามพุ่มไม้ ผลตำลึงเมื่อมีสีเขียวจะใช้บริโภคเป็นผัก แต่ถ้าหากเป็นสีแดงจะใช้บริโภคสด ไลโคปีนถือเป็นสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่สำคัญในผลตำลึงสุก ซึ่งมีฤทธิ์เป็นสารต้านอนุมูลอิสระชนิดหนึ่ง เป็นหน่วยย่อยของแคโรทีนอยด์ (Carotenoids) ตัวช่วยสำคัญในการบำรุงผิวพรรณให้แข็งแรง ดังนั้นวัตถุประสงค์ของโครงงานนี้เพื่อศึกษา 1) ผลของการสกัดไลโคปีนจากผลตำลึงโดยใช้เอนไซม์เซลลูเลสและเอนไซม์เพคติเนสร่วมกับตัวทำละลาย 2) ศึกษาอัตราส่วนที่เหมาะสมของผลตำลึงเพื่อนำมาใช้ในแผ่นกันแดด โดยวิเคราะห์คุณภาพทางด้านจุลินทรีย์ การเปลี่ยนแปลงของปริมาณไลโคปีน สี และลักษณะเนื้อสัมผัส จากการทดลองพบว่าการใช้เอนไซม์เซลลูเลสและเอนไซม์เพคติเนสร่วมกับตัวทำละลายสกัดไลโคปีนจะได้ปริมาณ

ไลโคปีนมากกว่า (p≤0.05) การใช้ตัวทำละลายเพียงอย่างเดียว พบว่าการใช้เอนไซม์เพคติเนสร่วมกับตัวทำละลายี่ความเข้มข้น 6% จะให้ปริมาณไลโคปีนสูงที่สุด คือ 1.1757±0.05 มิลลิกรัม/กรัม (นางสาวอรนุช สีหามาลา, 2556. ผลของการสกัดโดยวิธีการต่างๆ ต่อปริมาณ ฤทธิ์ทางชีวภาพและความคงตัวของไลโคปีนจากผลตำลึงสุก. มหาวิทยาเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตกาฬสินธุ์.)