การศึกษาอัลลีโลเคมิคอลของสารสกัดจากรากหญ้าคาที่มีผลต่อไรโซเบียมและปริมาณผลผลิตของถั่วลิสง และผลย้อนกลับที่สารสกัดจากใบถั่วลิสงมีต่อการเจริญเติบโตของหญ้าคา

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

เกรียงศักดิ์ เมืองแก่น, มงคล นัยติ๊บ, ศิริพร หอมสุวรรณ์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

เกียรติศักดิ์ อินราษฎร

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนดำรงราษฎร์สงเคราะห์

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2561

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

บทคัดย่อ

หญ้าคาเป็นวัชพืชที่สามารถกระจายตัวได้ทั่วทุกที่ของประเทศ ในการกำจัดสามารถทำได้ค่อนข้างยากเนื่องจากมีรากที่แผ่กว้าง ทนทานต่อสภาพอากาศต่างๆได้ดี เกษตรกรจึงนิยมใช้สารเคมีอันตรายในการกำจัด ซึ่งส่งผลกระทบต่อเกษตรกรและผู้บริโภค การใช้ชีวะวิถีในการกำจัดหญ้าคาจึงเป็นแนวทางหนึ่งในการแก้ปัญหาดังกล่าวข้างต้นได้

ด้วยบริบทของชุมชนที่มีการเพาะปลูกพืชตระกูลถั่วหลากหลายชนิด เช่น ถั่วลิสง ถั่งแขก และถั่วเหลือง โดยพบข้อสังเกตที่สำคัญคือพืชที่ใดที่เคยมีหญ้าคาขึ้นแล้วมีการนำพืชตระกูลถั่วเหล่านี้มาปลูก จะพบการเจริญเติบโตที่เร็วกว่าและให้ผลผลิตในปริมาณที่มากกว่าพื้นที่เดียวกันที่ไม่เคยมีหญ้าคาขึ้น นอกจากนี้ซากของต้นถั่วที่กองทิ้งไว้บริเวณที่หญ้าคาขึ้นยังมีผลทำให้ต้นหญ้าตาย จึงสันนิฐานว่ารากของหญ้าคาอาจมีการผลิตสารบางชนิดที่ไปมีผลต่อการเจริญเติบโตของพืชตระกูลถั่ว โดยอาจผ่านกลไกลการกระตุ้นการเจริญเติบโตของไรโซเบียมแบคทีเรียในปมรากถั่วในขณะเดียวกันซากของต้นถั่วเองก็อาจมีการหลั่งสารบางชนิดที่ไปยับยั้งการเจริญเติบโตของหญ้าคา ซึ่งสมบัติดังกล่าวคือ สมบัติอัลลีโลพาธี (Allelophathy) โดยที่ผ่านมามีรายงานเกี่ยวกับสมบัติในการเป็นอัลลีโลพาธีของพืชหลายชนิด แต่ยังไม่มีรายงานสมบัติดังกล่าวในพืชตระกูลถั่วกับหญ้าคามาก่อน

โครงงานนี้มุ่งเน้นศึกษาสมบัติการเป็นสารอัลลีโลพาธีระหว่างสารสกัดจากรากของหญ้าคาต่อการเจริญเติบโตของไรโซเบียมในปมรากถั่ว ซึ่งจะเป็นแนวทางหนึ่งในการเพิ่ม