การศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพของวัสดุดูดซับจากกล้วยเพื่อประยุกต์ใช้ในการดูดซับโลหะหนักสําหรับลดอัตราการเน่าเสียของเเหล่งน้ําทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรม

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ณัชชานันท์ ตันศรีวงศ์, ธัญยธรณ์ หิรัญศิริชานนท์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

รัตนาภรณ์ เบ็ญมาศ

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ปทุมธานี

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2565

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ประเทศไทยประสบปัญหามลพิษทางสิ่งแวดล้อม ไม่ว่าจะเป็นทางบก ทางน้ำ หรือทางอากาศ

อันเนื่องมาจากการรั่วไหลปนเปื้อนของโลหะหนักตามแหล่งนํ้าในชุมชน ซึ่งส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ ธรรมชาติ

แหล่งเกษตรกรรม แหล่งประมง แหล่งชุมชน อีกทั้งยังเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิต การกำจัดโลหะหนักในน้ำเสีย

มีหลายวิธีเช่น การตกตะกอน กระบวนการแลกเปลี่ยนไอออน กระบวนการกรองผ่านเมมเบรน การกระตุ้น

ด้วยแสงเพื่อให้เกิดปฏิกิริยาทางเคมีวิธีเหล่านี้สามารถกำจัดโลหะหนักเหล่านี้ได้ผลเป็นอย่างดีแต่สิ้นเปลือง

ค่าใช้จ่ายและลงทุนสูง วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อศึกษาและพัฒนาวัสดุดูดซับจากกล้วยเพื่อประยุกต์ใช้ใน

การดูดซับโลหะหนักสำหรับลดอัตราการเน่าเสียจากเเหล่งน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรม โดยตัววัสดุดูดซับที่ใช้

ทดลองคือ ลำต้นกล้วยและเปลือกกล้วยของกล้วยน้ำว้าและกล้วยหอมทอง โดยอัตราส่วนเปลือกกล้วยน้ำว้าต่อ

เปลือกกล้วยหอม เปลือกกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยน้ำว้า เปลือกกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยหอม ลำต้นกล้วยน้ำว้า

ต่อเปลือกกล้วยหอม ลำต้นกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยหอม และเปลือกกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยหอมเป็น 1:3,

3:7, 7:9, 9:7, 7:3, 3:1 ต่อน้ำเสียสังเคราะห์500 มิลลิลิตร ก่อนจะนำไปทำการทดสอบหาอัตราส่วนที่เหมาะสม

โดยนำไปเขย่าด้วยเครื่องออร์บิทัลเชกเกอร์ด้วยความเร็ว 150 รอบต่อนาทีเป็นเวลา 5, 30, 60 และ 120 นาที

ภายหลังการเขย่าตัวอย่างแล้ว นำตัวอย่างไปใส่หลอดทดลองและทำการหมุนเหวี่ยงจนเกิดการแยกชั้นของ

สารละลายใสและผงตัวอย่าง เลือกเฉพาะส่วนสารละลายใส่ไปทำการวิเคราะห์หาปริมาณโลหะหนักในน้ำ เมื่อได้

อัตราส่วนที่เหมาะสมที่สุดแล้วจึงนำไปขึ้นรูปแผ่นดูดซับ