การศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพของวัสดุดูดซับจากกล้วยเพื่อประยุกต์ใช้ในการดูดซับโลหะหนักสําหรับลดอัตราการเน่าเสียของเเหล่งน้ําทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรม
- ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
ณัชชานันท์ ตันศรีวงศ์, ธัญยธรณ์ หิรัญศิริชานนท์
- อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
รัตนาภรณ์ เบ็ญมาศ
- โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์
- ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์
ประเทศไทยประสบปัญหามลพิษทางสิ่งแวดล้อม ไม่ว่าจะเป็นทางบก ทางน้ำ หรือทางอากาศ
อันเนื่องมาจากการรั่วไหลปนเปื้อนของโลหะหนักตามแหล่งนํ้าในชุมชน ซึ่งส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ ธรรมชาติ
แหล่งเกษตรกรรม แหล่งประมง แหล่งชุมชน อีกทั้งยังเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิต การกำจัดโลหะหนักในน้ำเสีย
มีหลายวิธีเช่น การตกตะกอน กระบวนการแลกเปลี่ยนไอออน กระบวนการกรองผ่านเมมเบรน การกระตุ้น
ด้วยแสงเพื่อให้เกิดปฏิกิริยาทางเคมีวิธีเหล่านี้สามารถกำจัดโลหะหนักเหล่านี้ได้ผลเป็นอย่างดีแต่สิ้นเปลือง
ค่าใช้จ่ายและลงทุนสูง วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อศึกษาและพัฒนาวัสดุดูดซับจากกล้วยเพื่อประยุกต์ใช้ใน
การดูดซับโลหะหนักสำหรับลดอัตราการเน่าเสียจากเเหล่งน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรม โดยตัววัสดุดูดซับที่ใช้
ทดลองคือ ลำต้นกล้วยและเปลือกกล้วยของกล้วยน้ำว้าและกล้วยหอมทอง โดยอัตราส่วนเปลือกกล้วยน้ำว้าต่อ
เปลือกกล้วยหอม เปลือกกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยน้ำว้า เปลือกกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยหอม ลำต้นกล้วยน้ำว้า
ต่อเปลือกกล้วยหอม ลำต้นกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยหอม และเปลือกกล้วยน้ำว้าต่อลำต้นกล้วยหอมเป็น 1:3,
3:7, 7:9, 9:7, 7:3, 3:1 ต่อน้ำเสียสังเคราะห์500 มิลลิลิตร ก่อนจะนำไปทำการทดสอบหาอัตราส่วนที่เหมาะสม
โดยนำไปเขย่าด้วยเครื่องออร์บิทัลเชกเกอร์ด้วยความเร็ว 150 รอบต่อนาทีเป็นเวลา 5, 30, 60 และ 120 นาที
ภายหลังการเขย่าตัวอย่างแล้ว นำตัวอย่างไปใส่หลอดทดลองและทำการหมุนเหวี่ยงจนเกิดการแยกชั้นของ
สารละลายใสและผงตัวอย่าง เลือกเฉพาะส่วนสารละลายใส่ไปทำการวิเคราะห์หาปริมาณโลหะหนักในน้ำ เมื่อได้
อัตราส่วนที่เหมาะสมที่สุดแล้วจึงนำไปขึ้นรูปแผ่นดูดซับ