การศึกษาประสิทธิภาพในการขจัดคราบยางกล้วยของเถ้าชานอ้อย

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

มัลลิกา คุณุ, ฐิติยาภรณ์ กุลสิงห์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ยุภาวดี บุษบงค์

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย มุกดาหาร

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2562

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

โครงงานนี้เป็นการศึกษาประสิทธิภาพในการขจัดคราบยางกล้วยที่ติดบนเสื้อผ้าของน้ำด่างที่มีซิลิกาไดออกไซด์ที่ได้จากเถ้าชานอ้อยที่ปลูกในจังหวัดมุกดาหาร ซึ่งชานอ้อย (bagasse) ที่ถูกบีบเอาน้ำอ้อยออกไปแล้วเมื่อนำไปเผาในกระบวนการเผาเถ้าจะได้เถ้าชานอ้อย ที่มีปริมาณซิลิกาสูงมากถึง 90 เปอร์เซ็นต์ จึงได้ทำการศึกษาระยะเวลาในการเผาเถ้าที่เหมาะสมเพื่อให้ได้เถ้าที่สมบูรณ์และมีปริมาณซิลิกามากที่สุด โดยมีอุณหภูมิในการเผาอยู่ที่ 250 องศาเซลเซียส แบ่งเป็นระยะเวลา 4 , 6 , และ 8 ชั่วโมง

ทดสอบน้ำด่างจากเถ้าชานอ้อยบนผ้า 6 ชนิดที่มีคราบยางกล้วยติดอยู่อย่างละเท่าๆกันบนเนื้อผ้า คือ ผ้าฝ้าย , ผ้าลินิน , ผ้าป่าน , ผ้าโพลีเอสเตอร์ , ผ้าไนลอน และผ้าสแปนเด็กซ์ ในอัตราส่วนเถ้าชานอ้อยต่อน้ำเท่ากับ 1:1 , 1:2 , 1:3 , 1:4 และ 1:5 จากนั้นนำน้ำด่างที่ตกตะกอนจากเถ้าชานอ้อยที่ได้ในแต่ละอัตราส่วนมาทดสอบกับคราบยางกล้วยบนเนื้อผ้าทั้ง 6 ชนิด แล้วนำผ้าที่ทดสอบด้วยน้ำด่างมาขจัดคราบด้วยวิธีเขย่าในเครื่อง analog shaker ที่ความเร็วรอบ 100 rpm เป็นเวลา 10 นาที เพื่อให้โมเลกุลของยางกล้วยหลุด จากนั้นนำผ้าหลังทดสอบน้ำด่าง มาวัดค่าความสะอาดโดยภาพจากกล้องจุลทรรศน์ ประมวลผลร่วมกับโปรแกรมประมวลผลภาพ (Digital of image processing) เพื่อตรวจสอบคราบยางกล้วยที่เหลือหลังจากการซัก รวมทั้งการศึกษาถึงอิทธิพลของน้ำด่างที่มีซิลิกาไดออกไซด์จากเถ้าชานอ้อยที่มีผลต่อลักษณะทางกายภาพ หรือคุณสมบัติของเนื้อผ้าที่เปลี่ยนไปหลังจากทำการทดลอง