การเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการชะลอการสุกของกล้วยหอมทองโดยใช้สารเคลือบผิวไคโตซานที่สกัดจากกระดองปู นาและสารเชลแล็กจากแมลงครั่ง

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

จักรี มังคลาด, สิริสักษณ์ ไกลถิ่น, ธนกฤติ พรพินิจเจริญ

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ณัฐวัตร อ้ายแก้ว, ปิยะวรรณ ปัญญะโส

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เชียงราย

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2566

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

กล้วยหอมทองเป็นพืชที่นิยมปลูกมากทางเศรษฐกิจ ซึ่งใช้เวลาในการสุกค่อนข้างเร็ว จึงทำให้มีปัญหาในการส่งออก ในปัจจุบันมีการนำเชลแล็กมาเคลือบผิวผลไม้เพื่อชะลอการสุกของกล้วยหอมทองและผลไม้อื่น ๆ ซึ่งเป็นสารเคมีที่สะสมในร่างกายและอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้บริโภคได้ ดังนั้นผู้พัฒนาจึงมีแนวคิดที่จะนำสารไคโตซานจากกระดองปูมาใช้ในการชะลอการสุกของกล้วยหอมทอง โครงงานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการชะลอการสุกของกล้วยหอมทองโดยใช้สารไคโตซานจากกระดองปูกับสารเชลแล็ก โดยนำกระดองปูโดยนำกระดองปูตากแห้ง จำนวน 200 กรัม มากำจัดโปรตีนด้วยสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ ความเข้มข้น 4%w/v กำจัดแร่ธาตุด้วยสารละลายกรดไฮโดรคลอริกความเข้มข้น 4%v/v และกำจัดสีด้วยสารละลายเอทานอลความเข้มข้น 95%v/v ตามลำดับ แล้วทำการกำจัดหมู่อะซีทิลของไคตินด้วยสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ ความเข้มข้น 40%w/v จะได้ไคโตซานบริสุทธิ์ห จากการเคลือบผิวกล้วยหอมทองด้วย สารละลายไคโตซานเป็นเวลา 14 วัน ที่อัตราส่วน 10:50, 20:50, 40:50, 60:50, 80:50, 100:50 และชุดควบคุม ตามลำดับ พบว่า (อยู่ระหว่างการทอลอง)