การเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการชะลอการสุกของกล้วยหอมทองโดยใช้สารเคลือบผิวไคโตซานที่สกัดจากกระดองปู นาและสารเชลแล็กจากแมลงครั่ง
- ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
จักรี มังคลาด, สิริสักษณ์ ไกลถิ่น, ธนกฤติ พรพินิจเจริญ
- อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
ณัฐวัตร อ้ายแก้ว, ปิยะวรรณ ปัญญะโส
- โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์
- ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์
กล้วยหอมทองเป็นพืชที่นิยมปลูกมากทางเศรษฐกิจ ซึ่งใช้เวลาในการสุกค่อนข้างเร็ว จึงทำให้มีปัญหาในการส่งออก ในปัจจุบันมีการนำเชลแล็กมาเคลือบผิวผลไม้เพื่อชะลอการสุกของกล้วยหอมทองและผลไม้อื่น ๆ ซึ่งเป็นสารเคมีที่สะสมในร่างกายและอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้บริโภคได้ ดังนั้นผู้พัฒนาจึงมีแนวคิดที่จะนำสารไคโตซานจากกระดองปูมาใช้ในการชะลอการสุกของกล้วยหอมทอง โครงงานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการชะลอการสุกของกล้วยหอมทองโดยใช้สารไคโตซานจากกระดองปูกับสารเชลแล็ก โดยนำกระดองปูโดยนำกระดองปูตากแห้ง จำนวน 200 กรัม มากำจัดโปรตีนด้วยสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ ความเข้มข้น 4%w/v กำจัดแร่ธาตุด้วยสารละลายกรดไฮโดรคลอริกความเข้มข้น 4%v/v และกำจัดสีด้วยสารละลายเอทานอลความเข้มข้น 95%v/v ตามลำดับ แล้วทำการกำจัดหมู่อะซีทิลของไคตินด้วยสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ ความเข้มข้น 40%w/v จะได้ไคโตซานบริสุทธิ์ห จากการเคลือบผิวกล้วยหอมทองด้วย สารละลายไคโตซานเป็นเวลา 14 วัน ที่อัตราส่วน 10:50, 20:50, 40:50, 60:50, 80:50, 100:50 และชุดควบคุม ตามลำดับ พบว่า (อยู่ระหว่างการทอลอง)