แถบข้อมือสำหรับติดตามบุตร

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ณัฐนันท์ สวัสดี, รวีโรจน์ ตนายะพงศ์, พลัฏฐ์ วรศักตยานันต์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ยศธร กานต์ชนาพงศ์

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง จังหวัดยะลา

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2566

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ปัญหาเด็กหายในระหว่างการท่องเที่ยวและการหายตัวไปจากบริเวณบ้าน มีผลกระทบต่อทั้งมารดา และครอบครัว โดยหากเกิดขึ้นจะทำให้มารดาและครอบครัวของเด็กมีความวิตกกังวลและไม่สามารถยอมรับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ สาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากการถูกล่อลวงทางเพศ ซึ่งมีทั้งเพศชายและเพศหญิงโดยจะอยู่ในช่วงอายุระหว่าง 8-17 ปี ส่วนผู้สูญหายที่อยู่ในช่วงอายุระหว่าง 8-11 ปี นั้นมีจำนวนเด็กผู้ชายสูงกว่าเด็กผู้หญิง เนื่องจากผู้ปกครอง เชื่อว่าเด็กผู้ชายไม่ค่อยมีอันตรายเท่าเด็กผู้หญิง ขณะที่กลุ่มมิจฉาชีพซึ่งก่อเหตุหลอกลวงและลักพาตัว แนวโน้มของผู้สูญหายซึ่งอยู่ในช่วงอายุ 11-17 ปีนั้น มีสาเหตุมาจากพฤติกรรมชอบเล่นเกม อินเทอร์เน็ต การแชตออนไลน์หาคู่ และเด็กที่มาจากครอบครัวที่มีปัญหาการ ขาดความดูแลเอาใจใส่ ผลคือเด็กมีพฤติกรรมเก็บตัว มีโลกที่แคบ ขาดปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง

จากการกล่าวมาข้างต้น พบว่า การใช้สิ่งประดิษฐ์จากโครงงานสามารถลดอัตราการหายไปของเด็กได้ เนื่องจากการตรวจจับที่แม่นยำ