การดูดซับไอออนโลหะทองแดงในน้ำเสียบนถ่านกัมมันต์จากวัสดุเหลือใช้ทางการเกษรที่กระตุ้นทางเคมีด้วยซิงค์คลอไรด์
- ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
นันท์นลินท์ พรคงวิวัฒน์, อิสราภรณ์ ขาวมีศรี
- อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
กิดาการ ศิริ
- โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์
- ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์
ซังข้าวโพดเป็นวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรที่มีจำนวนมากและมักถูกทิ้งให้เปล่าประโยชน์หรือใช้วิธีการเผาทำลายจนทำให้เกิดมลพิษทางอากาศในปริมาณมหาศาล นอกจากจะนำซังข้าวโพดมาทำถ่านอัดแท่งเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงทั่วไปแล้ว ถ่านอัดแท่งจากซังข้าวโพดยังมีคุณสมบัติเป็นตัวดูดซับที่ดีและหากได้รับการกระตุ้นทางเคมีที่เหมาะสมก็จะทำให้มีประสิทธิภาพในการดูดซับดียิ่งขึ้นด้วย ในงานวิจัยครั้งนี้ผู้วิจัยได้ศึกษาการเตรียมถ่านกัมมันต์จากซังข้าวโพดด้วยวิธีการกระตุ้นทางเคมี โดยใช้สารละลายซิงค์คลอไรด์ ( ZnCl2) ในอัตราส่วนของผงถ่านต่อสารเคมีเท่ากับ 1 : 1 (6.41 M) , 1 : 1 (3.20 M) , 1 : 2 (12.81 M), 1 : 2 (8.54 M) เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการดูดซับของถ่านกัมมันต์ที่เตรียมด้วยอัตราส่วนดังกล่าวกับถ่านอัดแท่งจากซังข้าวโพดที่ไม่ได้รับการกระตุ้นทางเคมีจึงใช้การหาค่าการดูดซับไอโอดีน (Iodine Number)จากนั้นจึงทำการศึกษาประสิทธิภาพการดูดซับไอออนของโลหะทองแดงในรูปคิวปริกไอออน (Cu2+) ซึ่งเตรียมจากสารละลายคิวปริกซัลเฟต (CuSO4. 5H2O) ซึ่งเป็นสารเคมีที่มีปริมาณการใช้มากที่สุดจากห้องปฏิบัติการโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ผลการทดลองพบว่าถ่านกัมมันต์ที่เตรียมจากถ่านซังข้าวโพดที่ผ่านการกระตุ้นด้วยซิงค์ คลอไรด์ ( ZnCl2 ) ในอัตราส่วน 1 : 2 (12.81 M) มีประสิทธิภาพในการดูดซับสูงที่สุดโดยพิจารณาจากค่าการดูดซับไอโอดีน (Iodine Number) และปริมาณการดูดซับไอออนของโลหะทองแดงในรูปคิวปริกไอออน (Cu2+) เท่ากับ 69.50 mg/g และ 1.26 mmol/g ตามลำดับ ให้ผลแตกต่างจากการใช้ถ่านอัดแท่งจากซังข้าวโพดที่ไม่ได้รับการกระตุ้นทางเคมีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95%