การพัฒนาดินที่เสื่อมโทรมจากการใช้สารเคมีในสวนยางพาราโดยใช้ปุ๋ยจากมูลไส้เดือนดิน กิ้งกือ เเละกระสุนพระอินทร์
- ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
นิรันดร์ ศรีมงคล, วรเชษฐ์ ปราบภัย, สราวุฒิ เส็งไทยแท้
- อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
ไสว อุ่นแก้ว
- โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์
- ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์
โครงงานเรื่องปัจจัยที่มีผลต่อการดำรงชีวิตและการผลิตปุ๋ยของไส้เดือนดิน กิ้งกือ และกระสุนพระอินทร์ ซึ่งเป็นสัตว์ผู้ย่อยสลาย โดยการลงพื้นที่สวนยางพารา ตำบลห้วยจันทร์ อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ เก็บข้อมูลทางกายภาพและเก็บข้อมูลปริมาณน้ำยางพารา โดยสุ่มสวนยางพาราทั้งหมด 10 แปลง 5 แปลงแรก มีสัตว์ผู้ย่อยสลายมาก ซึ่งเป็นแปลงที่ใช้ปุ๋ยอินทรีย์ และอีก 5 แปลงมีสัตว์ผู้ย่อยสลายน้อยเป็นแปลงที่ใช้ปุ๋ยเคมี ตีควอแดรทพื้นที่ 1 ตารางเมตร แบบสุ่มจำนวน 5 จุด โดยให้ห่างกัน 300 เมตร เก็บตัวอย่างดินสวนยางพาราทุกแปลงไปตรวจสอบธาตุอาหารที่ศูนย์วิเคราะห์ดินจังหวัดร้อยเอ็ด จากการสำรวจลักษณะทางกายภาพพบว่า ความชื้น อุณหภูมิทั่วไป อุณหภูมิดิน ค่า pHดิน ความเข้มแสง ปริมาณการใส่ปุ๋ย มีผลต่อการดำรงชีวิตของสัตว์ผู้ย่อยสลาย ในช่วงเดือนกรกฎาคมพบสัตว์ผู้ย่อยสลายมากที่สุดพบไส้เดือนดินเฉลี่ย 65,920 ตัว/ไร่ กิ้งกือเฉลี่ย 6,600 ตัว/ไร่ กระสุนพระอินทร์เฉลี่ย 25,680 ตัว/ไร่ มีอุณหภูมิทั่วไปเฉลี่ย 32-34 °C อุณหภูมิดินเฉลี่ย 26-27°C และแปลงที่พบสัตว์ผู้ย่อยสลายน้อย มีอุณหภูมิทั่วไปเฉลี่ย 34-35 °C อุณหภูมิดินเฉลี่ย 27-28.5°C และศึกษาลักษณะการย่อยสลาย โดยการเลี้ยงไส้เดือนดินพันธุ์แอฟริกัน กิ้งกือแดงและกระสุนพระอินทร์ในห้องปฏิบัติการแบบคอนโด และเลี้ยงในกะละมัง ผลการทดลองพบว่าการเลี้ยงในกะละมัง สูตรดีที่สุดคือดินภูเขาผสมมูลวัวมีอัตราการย่อยสลายเฉลี่ย 251 กรัม เลี้ยงในคอนโดสูตรดีที่สุดคือสูตรดินร่วนซุย มูลวัวส่วนผสมน้ำหมักชีวภาพอัตราการย่อยเฉลี่ย 170 กรัม พบธาตุอาหารในดินคือฟอสฟอรัส (P) โพแทสเซียม (K) ไนโตรเจน (N) แคลเซียม (Ca) และแมกนีเซียม (Mg) สำหรับสวนยางพาราแปลงที่พบสัตว์ผู้ย่อยสลายหนาแน่น ก็จะมีมูลมากซึ่งมีสมบัติช่วยในการกักเก็บน้ำดินจะมีความชื้นสูง ซึ่งดินจะมีปริมาณธาตุอาหาร อินทรียวัตถุและมีความชื้นในดินสูง การผลิตปุ๋ยของสัตว์ผู้ย่อยสลายจึงเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ส่งผลต่อการหมุนเวียนแร่ธาตุสารอาหารภายในสวนยางพารา ให้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ต้นยางพารานำไปสร้างน้ำยางพาราได้อย่างสม่ำเสมอ ดังนั้นแปลงที่พบสัตว์ผู้ย่อยสลายมาก ต้นยางพาราจึงให้ผลผลิตได้มากกว่าแปลงที่พบน้อย โดยแปลงที่พบสัตว์ผู้ย่อยสลายเบาบาง ต้นยางพาราจึงให้ปริมาณผลผลิตน้อยกว่า เพราะการใช้ปุ๋ยเคมีมากจะทำลายโครงสร้างดินอีกทั้งยังทำลายสัตว์ผู้ย่อยสลาย เปรียบกับการทำลายโรงงานผลิตปุ๋ยธรรมชาติ ให้หมดไปอย่างจำนวนมหาศาล