เปรียบเทียบวิธีการสกัดสารซาโปนินจากกระเทียม

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

กนกพร ว่องเจริญ, เผ่าพล เผ่าคำ, ช่อผกามาศ องอาจรักษ์อุดร

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

จิรวัฒน์ วโรภาษ

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เชียงราย

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2564

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

งานวิจัยนี้ได้ศึกษาเกี่ยวกับการเปรียบเทียบวิธีการสารสกัดซาโปนินจากกระเทียมจีน โดยซาโปนินเป็นสารที่พบได้เฉพาะในพืช แต่ภายหลังมีการพบในสัตว์ทะเลด้วย การใช้ประโยชน์ เนื่องจากซาโปนินคุณสมบัติการลดแรงตึงผิวที่ไม่มีประจุ จึงนิยมใช้เป็นอิมัลซิไฟเออร์ สารซักฟอกและสารก่อฟอง นอกจากนี้ยังใช้เป็นสารกระตุ้นการเจริญเติบโตของพืชและฟื้นฟูสภาพดิน และมีคุณสมบัติทางเคมีและกายภาพหลากหลายวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบวิธีสกัดซาโปนินจากกระเทียมจีน ในการทำการทดลองจะทำอยู่ทั้งหมด 3 วิธีได้แก่ 1.วิธีสกัดแบบแช่ นำกระเทียม 2.5 กก. และใช้ 70% ethanol 1 ลิตร เป็นตัวทำละลาย แช่ทิ้งไว้ 3 วัน 2.วิธีสกัดแบบReflux นำกระเทียม 2.5 กก. และใช้ 70% ethanol 1 ลิตร เป็นตัวทำละลายกลั่นครั้งละ 2 ชม. 4 ครั้ง รวม 8 ชม. 3.วิธีสกัดแบบดองกระเทียม ดองโดยใช้กระเทียม 2.5 กก. ไปผสมกับน้ำตาลทราย 1 ถ้วยตวง น้ำส้มสายชู 5% 1 ถ้วยตวง เกลือ 2 ช้อนโต๊ะ และน้ำสะอาด 1 ถ้วย นำใส่ภาชนะมีฝาปิด เป็นเวลา 15 วัน จากนั้นนำกระเทียมที่ได้จากการดองไปปั่นแล้วกรองด้วยกระดาษกรอง และจะวัดค่าปริมาณซาโปนินโดยวิธี Spactrophotometer โดยจะปิเปต saponin ความเข้มข้น 30,000 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร ปริมาตร 0, 1, 2, 10, 20, 30 และ 40 ไมโครลิตร ใส่หลอดทดลองเติมน้ำกลั่นให้ ได้ปริมาตร 50 ไมโครลิตรในทุกความเข้มข้น และเติม 5% vanillin 0.2 มิลลิลิตร เข่ยา เติม perchloric 0.8 มิลลิลิตรเข่ยา ต้มในอ่างน้ำ ควบคุมอุณหภูมิ70องศาเซลเซียส นาน 15 นาทีแช่ในอ่างน้ำแข็ง 30 วินาที เติม acetic acid 5 มิลลิลิตร เขย่า แล้วนำไปวัดค่าดูดกลืนแสงที่ความยาวคลื่น 550 นาโนเมตร