การพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงนิเวศเศรษฐกิจจากเส้นใยเปลือกทุเรียน

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ภูษิตา ใบไพศาล, กัญชพร ทองคำ

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ณัฐภัสสร เหล่าเนตร์

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย พิษณุโลก

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2564

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีสภาพภูมิอากาศร้อนชื้นจึงเหมาะสมต่อการปลูกทุกเรียน ชาวสวนจึงนิยมปลูกทุเรียนกันเป็นอย่างมากส่งผลให้ทุกเรียนกลายเป็นผลไม้เศรษฐกิจและเป็นผลไม้ส่งออกที่สำคัญของประเทศไทย ส่วนของทุเรียนที่สามารถรับประทานได้คือส่วนของเนื้อที่อยู่ภายใต้เปลือก เมื่อปลอกเปลือกออกแล้วผู้คนมักนำเปลือกไปทิ้ง ด้วยเหตุนี้ทำให้เปลือกของทุเรียนกลายเป็นวัสดุที่ด้อยมูลค่าที่มีปริมาณมากหลังการเก็บเกี่ยวหากเราสามารถนำเปลือกทุกเรียนมาใช้ให้เกิดประโยชน์ก็จะเป็นการเพิ่มมูลค่าให้แก่วัสดุที่เหลือทางการเกษตรและยังเป็นหนทางของการแก้ไขปัญหาเรื่องปริมาณขยะโดยการนำวัสดุที่เหลือใช้มาใช้ให้เกิดประโยชน์แทนการนำไปทิ้ง

ทุเรียน (Durian) ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Durio zibethinus Murray เป็นผลไม้ที่อยู่ในสกุล Durio ในบางภูมิภาคได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชาแห่งผลไม้" ทุเรียนมีความโดดเด่นในเรื่องขนาดที่ใหญ่ กลิ่นแรง และเปลือกที่มีหนามปกคลุม เปลือกของทุเรียนพบว่ามีปริมาณเส้นใยที่สูงและมีโพรีแซคคาไรด์ที่อยู่ในรูปของเซลลูโลสจึงทำให้เปลือกของทุเรียนมีความแข็งแรงที่ค่อนข้างสูง การสกัดเส้นใยเซลลูโลสจากเปลือกทุเรียนจะต้องอาศัยกระบวนการทางเคมีโดยการใช้สารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์และไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ เส้นใยธรรมชาติสามารถนำไปใช้ทำประโยชน์ได้ในหลายๆด้าน เช่น ทำเป็นเส้นด้าย, ช่วยเสริมความแข็งแรงให้กับภาชนะ เป็นต้น (พรศิริ หลงหนองคูณ,2560) ศึกษาเรื่องการพัฒนาเส้นด้ายผสมปั่นมือจากเส้นใยใบอ้อยและเส้นใยฝ้าย ผลงานวิจัยพบว่าเมื่อสกัดเส้นใยเซลลูโลสจากใบอ้อยแล้วนำมาผสมกับเส้นใยฝ้ายส่งผลเส้นด้ายมีความสม่ำเสมอและมีความแข็งแรงต่อแรงดึงขาด (จิรชยา บุญญฤทธิ์และคณะ,2560) ได้ทำการศึกษาเรื่องสมบัติกายภาพของเส้นใยผักตบชวา สาหรับการปั่นเส้นด้าย O.E. ผสมเส้นใยผักตบชวาและฝ้าย พบว่า เส้นด้ายที่ได้จากการผสมระหว่างเส้นใยผักตบชวาและฝ้ายมีประสิทธิภาพที่สามารถนำไปทำเป็นผลิตภัณฑ์ สิ่งทอได้ (นางสาวบุญศรี คู่สุขธรรม และ นายมนูญ จิตต์ใจฉ่ำ,2556) ได้ศึกษาเรื่องการทำเส้นด้ายจากเส้นใย

ปอสาโดยผลการทดลองพบว่าเส้นใยที่สกัดจากต้นปอสาสามารถนำมาผสมกับฝ้ายเพื่อนำไปทำเป็นเส้นด้ายได้และมีสมบัติเชิงกลที่เหมาะสมต่อการทำสิ่งทอ

คณะผู้วิจัยจึงมีความสนใจที่จะนำเส้นใยจากธรรมชาติมาทำเป็นเส้นด้ายโดยการสกัดเซลลูโลสจากเปลือกทุเรียนด้วยกระบวนการทางเคมีเพื่อเป็นการเพิ่มมูลค่าให้แก่วัสดุที่เหลือใช้ทางการเกษตร แก้ปัญหาปริมาณของขยะ และยังสามารถส่งเสริมทางด้านเศรษฐกิจได้อีกด้วยเนื่องจากทุเรียนเป็นผลไม้เศรษฐกิจของประเทศไทยโดยเป็นการส่งเสริมผลผลิตทางการเกษตร