เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน ภาคปลาย

กวีหลายท่านร่วมกันแต่ง

มารดาสั่งสอนนางแว่นฟ้าตอนจะยกให้พระไวย ๆ

ครานั้นจึงโฉมเจ้าแว่นฟ้าได้ฟังว่ายินดีจะมีไหน
ทั้งเมียผัวก็พากันคลาไคลจึงเข้าไปแจ้งการกับมารดา
ท่านเศรษฐีดีใจแกให้พรแล้วสั่งสอนลูกรักเป็นนักหนา
อันพ่อผัวเจ้าจงกลัวเหมือนบิดาศรีมาลาเขาเป็นหลวงอย่าล่วงเกิน
แม่สอนเจ้าเจ้าจงจำคำแม่ว่าไปเบื้องหน้าจะมีคนสรรเสริญ
จงอัชฌาศัยเมื่อเวลาจะนั่งเดินจะเจริญราศีไม่มีมัว
สองคำนับรับพรแล้วจรมาเจ้าแว่นฟ้าจัดแจงแต่งให้ผัว
ครั้นเสร็จสรรพเจ้าก็กลับมาแต่งตัวพร้อมผัวพร้อมเมียลงเรือมา
ครั้นถึงหน้าท่าหาช้าไม่พระไวยจึงขึ้นบนเคหา
เจ้าแว่นฟ้ายาใจก็ไคลคลาตามผัวขึ้นมาบนเรือนพลัน ฯ

พลายเพชรพลายบัวรำพันถึงนางศรีมาลา และจะแก้แค้นแทนแม่

โอ้แม่เจ้าประคุณของลูกแก้วตายจริงจริงแล้วหรือไรหนา
นี่ผู้ใดร้ายกาจบังอาจมาฟาดฟันแม่บ้านี่เพื่อใด
หรือตั้งจิตคิดเอาซึ่งเงินทองข้าวของก็หามีมากมายไม่
หรือว่าพยาบาทคาดเวรไว้จึงทำได้เช่นนี้นะอกอา
ดูแผลที่แม่ก็ใจหายรอยปลายดาบยาวจนราวบ่า
นี่มันหมายฟันคอให้มรณาช่างมาทำได้ไม่กลัวเกรง
บ้านเมืองท่านก็ดีมีขื่อแปเห็นว่าแม่ยากจนคนข่มเหง
อย่าโทษใครโทษกรรมเราทำเองเขาจึงไม่ยำเกรงเพราะยากจน
โอ้พ่อหมื่นไวยของลูกแก้วพ่อตายแล้วหลายปีจึงปี้ป่น
แม้ว่าอยู่ตัวกูไม่อายคนด้วยว่าล้นเลิศทหารอันชาญชัย
พระผู้จอมจุลจักรหลักพิภพสบเสียโปรดปรานประทานให้
เหย้าเรือนเคหาแลข้าไทใครใครก็กลัวทั่วบุรี
เดี๋ยวนี้ตายจึงหายซึ่งยศศักดิ์มันจึงหักหาญทำระยำยี
รู้ว่าใครแล้วไม่ไว้ซึ่งชีวีจะต่อตีกว่าจะม้วยลงด้วยกัน ฯ