สุภาษิตสอนสตรี

ของ สุนทรภู่

พ่อแม่มีพระคุณต่อลูก

เมื่อพ่อแม่แก่เฒ่าชรากาลจงเลี้ยงท่านอย่าให้อดระทดใจ
ด้วยชนกชนนีนั้นมีคุณได้การุณเลี้ยงรักษามาจนใหญ่
อุปถัมภ์อุ้มอุทรป้อนข้าวเป็นเท่าไรหมายจะได้พึ่งพาธิดาดวง
ถ้าเราดีมีจิตคิดอุปการะกุศลล้ำเลิศเท่าภูเขาหลวง
จะปรากฏยศยิ่งสิ่งทั้งปวงกว่าจะล่วงลุถึงซึ่งพิมาน
เทพไทในห้องสิบหกชั้นจะชวนกันสรรเสริญเจริญสาร
ว่าสตรีนี้เป็นยอดยุพาพาลได้เลี้ยงท่านชนกชนนี ฯ
ที่บางนางนั้นก็ทำทุจริตมิได้คิดคุณท่านเท่าเกศี
เห็นพ่อแม่ยากไร้ไม่ใยดีดูเป็นที่อายเพื่อนเบือนอารมณ์
เขาถามไถ่ว่ามิใช่เป็นพ่อแม่ทำพูดแก้เกลื่อนกลับจะทับถม
ให้ตามหลังบังคับด้วยคำคมไม่ชื่นชมยกชูบำบูชา
คนผู้นั้นครั้นตายวายชีวาตม์คงไม่คลาดแคล้วนรกตกถลา
ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันพระจันทราทรมาหมกไหม้ ในไฟฟอน
ถ้าอยู่ไปในมนุษย์โลกเล่าเทพเจ้าท่านก็แซ่งแสร้งสังหรณ์
ให้ยากยับอัปราอนาทรยิ่งกว่าทำมารดรให้ร้อนใจ
แม้นจะมีเงินทองของทั้งหลายคงฉิบหายมั่นคงอย่าสงสัย
จะเกิดโจรราวีอัคคีภัยเพราะว่าใจหยาบช้าคิดทารุณ
หญิงเช่นนี้ชายอย่าได้ไปร่วมรักจะเสื่อมศักดิ์เสียเช่นเป็นสกุล
แต่พ่อแม่เจียวยังใจไม่การุณเนรคุณมิได้คิดอนิจจัง