ธรรมสังคณี
จริงอยู่ เรื่องสุเมธดาบสนี้ ท่านกล่าวไว้ในพุทธวงศ์ (ทีปังกรก...
หมวด: อภิธรรมปิฎก ฝ่าย: ธรรมสังคณี ลำดับ: 60 อ้างอิง: Dhs 60 ประเภท: analysis
เนื้อหา
จริงอยู่ เรื่องสุเมธดาบสนี้ ท่านกล่าวไว้ในพุทธวงศ์ (ทีปังกรกถา ที่หนึ่ง) ว่า ในสี่อสงไขยยิ่งด้วยแสนกัป มีพระ- นคร ชื่อว่าอมรวดี เป็นนครน่าชม น่ารื่นรมย์ ประกอบด้วยข้าวน้ำสมบูรณ์ ไม่ว่างเว้นจาก เสียง ๑๐ ประการ คือ เสียงช้าง เสียงม้า เสียงกลอง เสียงสังข์ เสียงรถ เสียงพิณ เสียงตะโพน เสียงกังสดาล เสียงบัณเฑาะว์ เสียงเรียกมาบริโภคข้าวน้ำว่า พวกท่าน จงกิน จงดื่มเถิด เมืองนั้นถึงพร้อมด้วยคุณ ลักษณะทั้งปวง เข้าถึงความใคร่ พอใจ ทุกอย่าง สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ ขวักไขว่ไปด้วยชนต่าง ๆ เป็นเมืองที่สำเร็จ แล้วดังเทพนครเป็นที่อยู่ของผู้มีบุญทั้งหลาย เราเป็นพราหมณ์ นามว่า สุเมธ ในนคร อมรวดี สั่งสมทรัพย์ไว้หลายโกฏิ มีสมบัติ มากมาย เป็นผู้คงแก่เรียน เป็นผู้ทรงมนต์ เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งไตรเพท เป็นผู้สำเร็จวิชา ทายลักษณะ และคัมภีร์อิติหาสอันสมบูรณ์ ในครั้งนั้น เรานั่งอยู่ในที่ลับได้คิดอย่างนี้ว่า ขึ้นชื่อว่าการเกิดในภพใหม่เป็นทุกข์ การแตกทำลายของร่างกายก็เป็นทุกข์ การ ตายด้วยความหลงก็เป็นทุกข์ การถูกชรา ย่ำยีก็เป็นทุกข์. ก็ในกาลนั้น เรามีความเกิดเป็น ธรรมดา มีความชราเป็นธรรมดา มีความ เจ็บไข้เป็นธรรมดา จักแสวงหาพระนิพพาน อันไม่แก่ไม่ตาย อันเป็นแดนเกษม ไฉนหนอ เราพึงเป็นผู้ไม่มีความอาลัยในชีวิต ไม่ต้อง การ พึงละกายเปื่อยเน่านี้ อันเต็มไปด้วย ซากศพต่าง ๆ ไป ทางนั้นอันใคร ๆ ไม่พึง อาจดำเนินไปได้เพราะไม่มีเหตุหรือ ทางนั้น เพื่อความหลุดพ้นจากภพ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ