เล่มที่ 47
ว่าด้วยอวิชชา คือ ธรรมเป็นศีรษะ พราหมณ์พาวรีผู้ถึงฝั่งแห่ง ม...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 705
เนื้อหา
ว่าด้วยอวิชชา คือ ธรรมเป็นศีรษะ พราหมณ์พาวรีผู้ถึงฝั่งแห่ง มนต์ ปรารถนาซึ่งความเป็นผู้ไม่มีกังวล ได้ จากบุรีอันเป็นที่รื่นรมย์แห่งชาวโกศล ไปสู่ ทักขิณาปถชนบท. พราหมณ์นั้นอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำโคธา- วรี ใกล้พรมแดนแห่งแคว้นอัสสกะและ แคว้นมุฬกะ ด้วยการแสวงหาเสบียงเลี้ยงชีพ และผลไม้. ชาวบ้านที่อาศัยพราหมณ์พาวรีนั้น ก็เป็นผู้ไพบูลย์ พราหมณ์พาวรีได้บูชามหา- ยัญด้วยส่วย อันเกิดแต่กสิกรรมเป็นต้นใน บ้านนั้น ครั้นบูชามหายัญแล้วได้กลับเข้าไป สู่อาศรม. เมื่อพราหมณ์พาวรีนั้นกลับเข้าไปสู่ อาศรมแล้ว พราหมณ์อื่นเดินเท้าเสียดสีกัน ฟันเขลอะ ศีรษะเกลือกกลั้วด้วยธุลี ได้มา ทำให้พราหมณ์พาวรีสะดุ้ง ก็พราหมณ์นั้น เข้าไปหาพราหมณ์พาวรีแล้วขอทรัพย์ ๕๐๐. พราหมณ์พาวรีเห็นพราหมณ์นั้นแล้ว ได้เชื้อเชิญด้วยอาสนะไต่ถามถึงสุขและกุศล แล้วได้กล่าวว่า ไทยธรรมวัตถุอันใดของเรา ไทยธรรมวัตถุทั้งปวงนั้น เราสละเสียสิ้น แล้ว ดูก่อนพราหมณ์ ท่านจงเชื่อเราเถิด ทรัพย์ ๕๐๐ ของเราไม่มี. เมื่อเราขออยู่ ถ้าท่านไม่ให้ไซร้ ใน วันที่ ๗ ศีรษะของท่านจะแตก ๗ เสี่ยง. พราหมณ์ผู้หลอกลวงนั้น กระทำ อุบายแล้ว ได้กล่าวคำจะให้เกิดความกลัว. พราหมณ์พาวรีฟังคำของพราหมณ์ นั้นแล้ว เป็นผู้มีทุกข์ซูบซีด ไม่บริโภค อาหาร เพียบพร้อมด้วยลูกศรคือความโศก อนึ่ง เมื่อพราหมณ์พาวรีคิดอยู่อย่างนี้ ใจก็ ไม่ยินดีในฌาน.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน