เล่มที่ 47
บุคคลผู้เบียดเบียนตนเอง ย่อมเป็น ผู้ซูบผอม มีผิวพรรณเศร้าหมอ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 462
เนื้อหา
บุคคลผู้เบียดเบียนตนเอง ย่อมเป็น ผู้ซูบผอม มีผิวพรรณเศร้าหมอง สัตว์ทั้ง- หลายผู้ละไปแล้ว ย่อมรักษาตนไม่ได้ด้วย ความรำพันนั้น การรำพันไร้ประโยชน์. คนผู้ทอดถอนใจของบุคคลผู้ทำกาละ แล้ว ยังละความเศร้าโศกไม่ได้ ตกอยู่ใน อำนาจแห่งความเศร้าโศก ย่อมถึงทุกข์ยิ่ง ขึ้น. ท่านจงเห็นคนแม้เหล่าอื่นผู้เตรียม จะดำเนินไปตามยถากรรม (และ) สัตว์ ทั้งหลายในโลกนี้ ผู้มาถึงอำนาจแห่งมัจจุ แล้ว กำลังพากันดิ้นรนอยู่ทีเดียว. ก็สัตว์ทั้งหลายย่อมสำคัญด้วยอาการ ใด ๆ อาการนั้น ๆ ย่อมแปรเป็นอย่างอื่นไป ในภายหลัง ความพลัดพรากกันเช่นนี้ย่อม มีได้ ท่านจงดูสภาพแห่งโลกเถิด. มาณพแม้จะพึงเป็นอยู่ร้อยปีหรือยิ่ง กว่านั้น ก็ต้องพลัดพรากจากหมู่ญาติ ต้อง ละทิ้งชีวิตไว้ในโลกนี้. เพราะเหตุนั้น บุคคลฟังพระธรรม. เทศนาของพระอรหันต์แล้ว เห็นคนผู้ล่วง ลับทำกาละแล้ว กำหนดรู้อยู่ว่า บุคคลผู้ ล่วงลับทำกาละแล้วนั้น เราไม่พึงได้ว่า จง เป็นอยู่อีกเถิด ดังนี้. พึงกำจัดความรำพันเสีย บุคคลพึง ดับไฟที่ไหม้ลุกลามไปด้วยน้ำ ฉันใด นรชน ผู้เป็นนักปราชญ์ มีปัญญา เฉลียวฉลาด พึงกำจัดความเศร้าโศกที่เกิดขึ้นเสีย โดย ฉับพลัน เหมือนลนพัดนุ่นปลิวไป ฉะนั้น. คนผู้แสวงความสุขเพื่อตน พึงกำ- จัดความรำพัน ความทะยานอยากและความ โทมนัสของตน พึงถอนลูกศรคือกิเลสของ ตนเสีย.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน