เล่มที่ 47
ิกษุนั้นชนะกิเลสด้วยอรหัตมรรค อันหมดจดดี มีกิเลสดุจหลังคาเปิ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 278
เนื้อหา
ภิกษุนั้นชนะกิเลสด้วยอรหัตมรรค อันหมดจดดี มีกิเลสดุจหลังคาเปิดแล้ว มี ความชำนาญในธรรมทั้งหลาย ถึงนิพพาน ไม่มีความหวั่นไหว ฉลาดในญาณอันเป็นที่ ดับสังขาร พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก. ภิกษุล่วงความกำหนดว่า เรา ว่าของ เรา ในปัญจขันธ์ทั้งที่เป็นอดีต ทั้งที่เป็น อนาคต มีปัญญาบริสุทธิ์ก้าวล่วงทั้ง ๓ กาล หลุดพ้นแล้วจากอายตนะทั้งปวง พึงเว้น รอบโดยชอบในโลก. ภิกษุผู้รู้บทแห่งสัจจะทั้งหลาย ตรัสรู้ ธรรม เห็นการละอาสวะทั้งหลายเป็นวิวฏะ (นิพพาน) ไม่ข้องอยู่ในภพไหน ๆ เพราะ ความหมดสิ้นไปแห่งอุปธิทั้งปวง พึงเว้น รอบโดยชอบในโลก. พระพุทธนิมิตตรัสพระคาถาว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ข้อนี้เป็น อย่างนั้นแน่แท้ทีเดียว ภิกษุใดมีปกติอยู่ อย่างนี้ ฝึกฝนตนแล้ว ล่วงธรรมเป็นที่ตั้ง แห่งสังโยชน์ทั้งปวง ภิกษุนั้นพึงเว้นรอบ โดยชอบในโลก. อรรถกถาสัมมาปริพพาชนิยสูตรที่ ๑๓ สัมมาปริพพาชนิยสูตร มีคำเริ่มต้นว่า ปุจฺฉามิ มุนึ ปหูตปญฺํ เราขอถามมุนีผู้มีปัญญามาก ดังนี้. ท่านเรียกว่า มหาสมยสูตร บ้าง เพราะกล่าวในวันมหาสมัย. ตอบว่า มีการเกิดขึ้นเพราะมีคำถาม. ด้วยว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าถูกพระพุทธนิมิตถาม จึงได้ตรัสพระสูตร นี้. พร้อมกับคำถามพระสูตรนั้น ท่านจึงเรียกว่า สัมมาปริพพาชนิยสูตรบ้าง. ความย่อในพระสูตรนี้มีเพียงนี้. ส่วนโดยพิสดารนั้น พระโบราณาจารย์ได้ พรรณนาไว้ตั้งแต่การอุบัติของสากิยวงศ์และโกลิยวงศ์ การพรรณนาไว้เพียง อุเทศในเรื่องนี้ มีดังต่อไปนี้.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน