เล่มที่ 43
ส่วนที่ 333
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 333
เนื้อหา
๒๔. ราคะ โทสะ มานะและมักขะ อันผู้ใด ให้ตกไปแล้ว เหมือนเมล็ดพันธุ์ผักกาดตกไปจาก ปลายเหล็กแหลมฉะนั้น เราเรียกผู้นั้นว่า เป็น พราหมณ์. ๒๕. ผู้ใด พึงกล่าวถ้อยคำอันไม่ระคายหู อัน ให้รู้กันได้เป็นคำจริง อันเป็นเหตุไม่ยังใคร ๆ ให้ ขัดใจ เราเรียกผู้นั้นว่า เป็นพราหมณ์. ๒๖. ผู้ใด ไม่ถือเอาของยาวหรือสั้น น้อยหรือ ใหญ่ งามหรือไม่งาม อันเขาไม่ให้แล้วในโลกนี้ เราเรียกผู้นั้นว่า เป็นพราหมณ์. ๒๗. ความหลังของผู้ใด ไม่มีในโลกนี้และโลก หน้า เราเรียกผู้นั้น ซึ่งไม่มีความหลัง พราก (กิเลส) ได้แล้วว่า เป็นพราหมณ์. ๒๘. ความอาลัยของบุคคลใดไม่มี บุคคลใดรู้ ชัดแล้ว เป็นผู้ไม่มีความสงสัยเป็นเหตุกล่าวว่า อย่างไร เราเรียกบุคคลนั้น ผู้หยั่งลงสู่อมตะ ตาม บรรลุแล้วว่า เป็นพราหมณ์. ๒๙. ผู้ใด ล่วงบุญและบาปทั้งสอง และกิเลส เครื่องข้องเสียได้ในโลกนี้ เราเรียกผู้นั้น ซึ่งไม่มี ความโศก มีธุลีไปปราศแล้ว ผู้บริสุทธิ์แล้วว่า เป็น พราหมณ์. ๓๐. เราเรียกผู้บริสุทธิ์ ผ่องใส ไม่ขุ่นมัว มีภพ เครื่องเพลิดเพลินสิ้นแล้ว เหมือนพระจันทร์ที่ ปราศจากมลทินนั้นว่า เป็นพราหมณ์. ๓๑. ผู้ใด ล่วงทางอ้อม หล่ม สงสาร และ โมหะนี้ไปแล้วเป็นผู้ข้ามไปได้ ถึงฝั่ง มีปกติเพ่ง หา กิเลสเครื่องหวั่นไหวมิได้ ไม่มีความสงสัยเป็นเหตุ กล่าวว่าอย่างไร ไม่ถือมั่น ดับแล้ว เราเรียกผู้นั้นว่า เป็นพราหมณ์.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน