เล่มที่ 28
ในฉัปปาณสูตรที่ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: พระสูตร ลำดับที่: 399
เนื้อหา
ในฉัปปาณสูตรที่ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า อุรูคตฺโต แปลว่า ตัวมีแผล. ชื่อว่า ปกฺกคตฺโต เพราะ แผลเหล่านั้นนั่นแล เน่าฟอน. บทว่า สรวนํ แปลว่า ป่ามีหนาม. บทว่า เอวเมว โข ความว่า บุคคลผู้ทุศีล พึงทราบว่า เหมือนคนมีตัวเต็มไป ด้วยแผล. ทุกข์ที่เกิดภิกษุผู้ถูกเพื่อนสพรหมจารีในที่นั้น กล่าวอย่าง ผู้นั้นเป็นผู้กระทำกรรมเหล่านี้ ๆ พึงทราบเหมือนทุกข์โทมนัสที่เกิดขึ้น แก่บุรุษนั้น ผู้ถูกหน่อหญ้าคาแทง ๑ และมีตัวถูกใบไม้ที่มีหนาม ซึ่งเปรียบ ด้วยคมดาบบาดเอา. บทว่า ลภติ วตฺตารํ ความว่า ได้ทักท้วง. บทว่า เอวํการี ความว่า เป็นผู้กระทำเวชกรรม และทูตกรรมเป็นต้น เห็นปานนี้. บทว่า เอวํ สมาจาโร ความว่า ผู้มีโคจรเห็นปานนี้ ด้วยสามารถ แห่งโดจร ๓ อย่างเป็นต้น. บทว่า อสุจิคามกณฺฏโก ความว่า ชื่อว่าเป็นผู้ไม่สะอาด เพราะ อรรถว่าไม่หมดจด. ชื่อว่าเป็นเสี้ยนหนาม เพราะอรรถว่าทิ่มแทงชาวบ้าน เพราะเหตุนั้น จึงชื่อว่า คามกณฺฏโก (หนามแทงชาวบ้าน ) ๒ บทว่า ปกฺขึ ได้แก่ นกหัสสดีลิงค์. บทว่า โอสชฺเชยฺย แปลว่า พึงปล่อยไป. บทว่า อาวิญฺเฉยฺยุํ แปลว่าพึงฉุดมา. บทว่า ปเวกฺขามิ แปลว่า จักเข้าไป. ๓ บทว่า อากาสํ เทสฺสามิ แปลว่า เราจักบินไปสู่อากาศ ในบรรดาสัตว์เหล่านั้น มีความประสงค์จะเข้าไปจอมปลวก ด้วยคิดว่า เราจะเอาขนดขดให้กลม แล้วนอนหลับ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน