เล่มที่ 27
แม้ใน วิชชาสูตรที่ ๒ ก็มีนัย (ความหมายอย่างเดียวกัน) นี้แหละ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: พระสูตร ลำดับที่: 325
เนื้อหา
แม้ใน วิชชาสูตรที่ ๒ ก็มีนัย (ความหมายอย่างเดียวกัน) นี้แหละ จบ อรรถกถาวิชชาสูตรที่ ๒ ว่าด้วยเหตุที่เรียกว่า พระธรรมกถึก กรุงสาวัตถี. ภิกษุรูปนั้นนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่เรียกว่า พระธรรมกถึก พระธรรมกถึก ดังนี้ ภิกษุชื่อว่า เป็นธรรมกถึก ด้วยเหตุ เพียงเท่าไร ชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมด้วยเหตุเพียงเท่าไร ชื่อว่าเป็นผู้บรรลุ นิพพาน ในปัจจุบัน ด้วยเหตุเพียงเท่าไร ? พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสตอบว่า ก่อนภิกษุ หากว่าภิกษุแสดง ธรรมเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ไซร้ ควรจะเรียกว่า ภิกษุธรรมกถึก หากว่าภิกษุเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณไซร้ ควรจะเรียกว่า ภิกษุผู้ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม หากว่า ภิกษุเป็นผู้หลุดพ้นแล้ว เพราะเบื่อหน่าย เพราะคลายกำหนัด เพราะดับ เพราะไม่ถือมั่นรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณไซร้ ควรจะเรียกว่า ภิกษุผู้ได้บรรลุ นิพพานในปัจจุบัน. พึงทราบวินิจฉัยใน ธรรมกถิกสูตรที่ ๑ ดังต่อไปนี้ :- พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสถึง พระธรรมกถึก ด้วยคำตอบที่ ๑ ตรัสถึง เสกขภูมิ ด้วยคำตอบที่ ๒ ตรัสถึง อเสกขภูมิ ด้วยคำตอบที่ ๓ รวมความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสภูมิ ๒ ขยาย พระธรรมกถึก ให้แตกต่างกันออกไป ด้วยคำถามที่ภิกษุทูลถามแล้ว.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน