การศึกษาวิธีการสกัดซิลิกาจากชานอ้อยโดยศึกษาจากรูพรุนของซิลิกา

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

อัจฉราวรรณ สอนสนาม, พิชญาพร เวียงสิมา

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

อารีรัตน์ มัฐผา

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย มุกดาหาร

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2561

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

ประเทศไทยอยู่ในทวีปเอเชียเฉียงใต้ ซึ่งมีสภาพภูมิอากาศแบบAmหรือแบบร้อนชื้นมรสุมทำให้มีความชื้นค่อนข้างมาก ซึ่งเป็นสาเหตุของการเกิดโรคต่างๆ เช่น โรคไข้หวัด ผิวหนังอักเสบ เป็นต้น ซึ่งผู้จัดทำได้เล็งเห็นถึงคุณสมบัติของซิลิกาว่าสามารถดูดซับความชื้นได้ โดยการดูดซับน้ำแล้วเก็บไว้ในรูพรุนของมัน

ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ทุกๆ ปีจะมีชานอ้อยเหลือทิ้ง จากภาคการเกษตรจำนวนมาก แม้ว่าชานอ้อยส่วนหนึ่งจะถูกนำไปเป็นเชื้อเพลิงในการผลิตไฟฟ้า แต่ถือว่าเป็นปริมาณที่น้อยมาก (ชานอ้อย 13 ล้านตัน ถูกนำไปเป็นเชื้อเพลิงผลิตไฟฟ้าประมาณ 2 ล้านตัน; วิวัฒน์ หาญวงศ์จิรวัฒน์ และนิคม แหลมสัก, 2548) ชานอ้อยที่ถูกกองทิ้งไว้มักส่งกลิ่นเหม็น และกลายเป็นแหล่งเพาะเชื้อโรคตามมา ดังนั้น หากสามารถนำชานอ้อยมาใช้ประโยชน์ได้ ก็จะเป็นการเพิ่มมูลค่าให้แก่ขยะเหลือทิ้งทางการเกษตรและช่วยแก้ปัญหา มลพิษสิ่งแวดล้อมด้วยเช่นกัน

ผู้จัดทำจึงนำชานอ้อย ที่เหลือทิ้งมาใช้ประโยชน์โดยนำมาสกัดเป็นซิลิกา และศึกษาวิธีการสกัด เพื่อให้ได้ซิลิกาที่มีคุณสมบัติต่อการดูดซับความชื้นได้ดีที่สุด