พอลิเมอร์ที่ย่อยสลายได้ทางชีวภาพเสริมแรงด้วยเส้นใยกล้วยเพื่อพัฒนาเป็นเฝือกอ่อน

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พิมพ์ลภัส ศรีพัฒน์พิริยกุล, ธัญมน ลิลิตการตกุล, ณัฐชานันท์ วังวิวัฒน์เดชา

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

วีรวุฒิ เทียนขาว

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2562

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

โครงงานนี้เกิดขึ้นจากคณะผู้จัดทำสังเกตเห็นว่าเฝือกในปัจจุบันมีคุณสมบัติบางประการที่ไม่เหมาะสมกับการใช้งานอยู่ เช่น แตกร้าวได้ง่าย ระบายอากาศได้ไม่ดี และกล้วยซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจของไทย เมื่อออกเครือแล้วไม่สามารถที่จะให้ผลผลิตได้อีกจึงต้องตัดทิ้ง ทำให้เหลือวัสดุเหลือใช้จำนวนมาก ด้วยเหตุนี้คณะผู้จัดทำจึงคิดแก้ไขปัญหาดังกล่าว โดยการจัดเรียงเส้นใยกล้วยในรูปแบบต่างๆ นำมาเสริมแรงพลาสติก Polycaprolactone หรือ PCL ซึ่งเป็น Bioplastic ที่สามารถย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติ และเป็น Thermoplastic ที่สามารถนำมาหลอมขึ้นรูปใช้งานใหม่ได้ ให้มีคุณสมบัติทางกายภาพเหมาะสมกับการนำมาทำเฝือกอ่อน

วัตถุประสงค์ของโครงงานนี้คือ เพื่อพัฒนาพลาสติกเสริมแรงด้วยเส้นใยกล้วยให้มีความแข็งแรง เหนียว สามารถรับแรงกดได้ดี มีคุณสมบัติที่ทัดเทียมหรือดีกว่าเฝือกอ่อนที่ใช้รักษาทางการแพทย์ในปัจจุบัน และเปรียบเทียบว่าในรูปแบบการสานเส้นใยทั้งสามแบบ ได้แก่ การสานแบบตาข่าย (Plain weave) แบบสานตะกร้า (Basket weave) และแบบสุ่ม (Random) ว่าแบบใดจะให้ผลลัพธ์ดีที่สุด

การทดสอบเพื่อวัดคุณภาพของพลาสติกที่ผ่านการเสริมแรงแล้ว จะใช้เครื่อง ASTM D3410 วัดค่า Compressive strength ใช้เครื่อง ASTM D790 วัดค่า Flexural และ ASTM D638 วัดค่า Tensile strength จากนั้นจะรวบรวมข้อมูลที่ได้ไปเปรียบเทียบกับค่าที่ได้จากการทดสอบกับเฝือกจริง เพื่อการพัฒนาเป็นเฝือกอ่อนต่อไป