การศึกษาประสิทธิภาพของกระเบื้องยางธรรมชาติจากการผสมเศษขยะถุงพลาสติก พอลีเอทีลีนชนิดความหนาแน่นสูง (HDPE) กับน้ำยางข้นพรีวัลคาไนซ์เซชั่น สำหรับการพัฒนาต่อในระดับ อุตสาหกรรมกระเบื้องยาง STR 20

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

สุทธิพงศ์ แผนสมบูรณ์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

ปิยะนุช เขียวอร่าม

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เพชรบุรี

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2563

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

โครงงานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตต้นแบบสำหรับพัฒนาผลิตภัณฑ์กระเบื้องยางธรรมชาติจากการผสมเศษขยะถุงพลาสติกพอลีเอทีลีนชนิดความหนาแน่นสูง (เอชดีพีอี) กับน้ำยางข้นพรีวัลคาไนซ์เซชั่น โดยใช้น้ำยางข้นพรีวัลคาไนซ์เซชั่น แบบความละเอียดต่ำ ในปริมาณเท่ากับ 100 phr ต่อเศษขยะถุงพลาสติกพอลีเอทีลีนชนิดความหนาแน่นสูงที่ผ่าน การปั่นย่อยผ่านตะแกรงเหล็กขนาด 1/2" ในปริมาณ 0, 5, 10, 15 และ 25 phr ตามลําดับ ทำการผสมเข้าด้วยตามสูตรส่วนผสม แล้วใช้ความร้อนจากตู้อบลมร้อนช่วยในการขึ้นรูปกระเบื้องยางที่อุณหภูมิ 60 องศาเซลเซียส ได้แผ่นยางธรรมชาติ ขนาด 10x10x0.5 เซนติเมตร ทดสอบสมบัติตามมาตรฐาน ASTM พบว่ากระเบื้องยางธรรมชาติผสมเศษขยะถุงพลาสติกพอลีเอทีลีนชนิดความหนาแน่นสูง ในอัตราส่วนที่ 25 phr มีสมบัติที่เหมาะสมมากที่สุดสําหรับเป็นต้นแบบสำหรับพัฒนาในอุตสาหกรรมกระเบื้องยาง STR 20 ต่อไป เนื่องจากมีค่าคุณสมบัติทางกล ประกอบด้วย ความหนาแน่น 0.822 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร ความแข็ง 81.084 ชอร์เอ ค่าเฉลี่ยการดูดซับความร้อนที่ 0.04 องศาเซลเซียส/วินาที ซึ่งมีค่าความแข็งที่มากขึ้น ความหนาแน่นและสัมประสิทธิ์การนําความร้อนเฉลี่ยมีค่าลดลงเมื่อเทียบกับกระเบื้องยางธรรมชาติที่ไม่ผสมเศษขยะถุงพลาสติกพอลีเอทีลีนชนิดความหนาแน่นสูง (เอชดีพีอี) แต่มีค่าการดูดซับความชื้นที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากแผ่นยางไม่ได้ผสมเป็นเนื้อเดียวกัน ผลของการศึกษาต้นแบบในครั้งนี้ ผู้จัดทำจะนำไปเป็นผลการวิเคราะห์ความเป็นไปได้สำหรับการผลิตกระเบื้องยางในอุตสาหกรรมต่อไป

คําสําคัญ: ยางธรรมชาติ; เศษขยะถุงพลาสติกพอลีเอทีลีนชนิดความหนาแน่นสูง ; ความละเอียดต่ำ; กระเบื้องปูพื้น; กระเบื้องยาง