เครื่องบำบัดน้ำเสียจากกระบวนการแตกตัวของน้ำ

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ปุณยนุช สายสุข, บุณยากร อติภัทรากูล, แพรววณิต จันตะตื้อ

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

แววดาว รู้เพียร, วิรัณญา จุ่นน้อย

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2562

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

น้ำเป็นทรัพยากรธรรมชาติในปัจจุบันปัญหาน้ำเน่าเสียนับว่าเป็นปัญหาที่สำคัญและน่าจับตามองเป็นอย่างยิ่ง ดังเช่นผลวิจัยของกลุ่มศึกษาและสนับสนุนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (พ.ศ.2551) ได้จัดลำดับการจัดการน้ำเสียชุมชน เพื่อประมาณอัตราการเกิดน้ำเสียต่อคนในปี พ.ศ. 2560 คือ 316 ลิตร/คน-วัน ซึ่งเพิ่มขึ้นจากปี พ.ศ. 2555 ที่อยู่ในอัตรา 282 ลิตร/คน-วัน และเป็นแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นในทุกภาคของประเทศไทย ในช่วงเวลา 24 ปีที่ผ่านมา จากข้อมูลดังกล่าว ทำให้วิเคราะห์พฤติกรรมการใช้น้ำของประชาชนได้ว่า มีการดูแลแหล่งน้ำธรรมชาติน้อยมาก จึงมีความเสื่อมโทรมเพิ่มมากขึ้นในทุก ๆ ปีแม่น้ำวัง เป็นแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดลำปาง ที่มีต้นกำเนิดจากบริเวณทางตอนเหนือของน้ำตกวังแก้ว บนทิวเขาผีปันน้ำในเขตอำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง ไหลทางใต้ผ่านจังหวัดตาก ไปรวมกับแม่น้ำปิงที่บริเวณชายฝั่ง เหนือบ้านปากวังจังหวัดตาก แม่น้ำวังมีความยาวประมาณ 392 กิโลเมตร แต่ก่อนแม่น้ำวังมีความสวยงาม อุดมสมบูรณ์ เป็นที่ท่องเที่ยวสำคัญในจังหวัดลำปาง แต่ปัจจุบันกลับไม่น่าชมและไม่สวยงามแก่ผู้ที่ผ่านไปมาเหมือนในอดีต ซึ่งเป็นเพราะมนุษย์เราใช้น้ำอย่างไม่รู้คุณค่า ไม่เห็นถึงความสำคัญของแม่น้ำ และไม่รู้จักวิธีการจัดการน้ำที่ใช้แล้วอย่างถูกต้อง

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกิดปัญหาน้ำเน่าเสียในแม่น้ำวัง ทั้งขยะ เศษอาหาร คราบไขมัน กลิ่นเหม็นเน่า และปัญหาทั้งหมดนี้ล้วนเกิดมาจากใช้น้ำแล้วไม่มีวิธีการจัดการที่ถูกต้อง แต่ปล่อยลงท่อระบายน้ำแล้วปล่อยลงสู่แม่น้ำวัง โดยผ่านกระบวนการบำบัดเพียงขั้นตอนเดียวคือ บ่อพักตะกอน ซึ่งไม่เพียงพอต่อการบำบัดน้ำให้สะอาดได้ เมื่อนานวันขึ้น จึงทำให้น้ำในแม่น้ำเกิดการเน่าเสียเสื่อมโทรม ส่งกลิ่นเหม็น และเกิดผลกระทบต่อคนในชุมชนบริเวณใกล้เคียง รวมถึงส่งผลกระทบต่อการท่องเที่ยว อีกทั้งยังมีแนวโน้มที่จะเกิดความรุนแรงของปัญหามากขึ้นต่อไป

เนื่องจากคณะผู้จัดทำเป็นคนในพื้นที่ ซึ่งอาศัยอยู่ร่วมกับแหล่งน้ำแม่วังตลอดมา ทำให้สังเกตเห็นปัญหา และผลกระทบที่เกิดขึ้นทั้งกับสิ่งแวดล้อมและคุณภาพชีวิตของคนในท้องถิ่น ทำให้อยากลงมือแก้ไขปัญหานี้ โดยได้มีแนวคิดในการสร้างสิ่งประดิษฐ์เพื่อแก้ไขปัญหาน้ำเน่าเสีย และพัฒนาคุณภาพน้ำในแม่น้ำวัง คือเครื่องบำบัดน้ำเสียจากกระบวนการแตกตัวของน้ำ ซึ่งเป็นการบำบัดน้ำเสียโดยใช้ตะแกรงฝอยทำให้น้ำที่ตกลงมากระทบกับตะแกรงแตกตัวเป็นละอองน้ำและมีการใช้พลังงานน้ำและพลังงานแสงอาทิตย์ในการกรองธรรมชาติและการกลั่นพลังานแสงอิทตย์ โดยเครื่องนี้จะบำบัดน้ำให้มีคุณภาพดีขึ้นก่อนปล่อยลงสู่สิ่งแวดล้อม โดยคณะผู้จัดทำหวังว่าสิ่งประดิษฐ์นี้จะสามารถช่วยแก้ไขปัญหาน้ำเสียที่มาจากท่อระบายน้ำในบริเวณแม่น้ำวัง และพัฒนาสภาพน้ำในแม่น้ำวังได้ และในอนาคตจะสามารถนำไปต่อยอดใช้ในพื้นที่อื่นได้