ผลของตัวผสานต่อพฤติกรรมการเสื่อมสภาพด้วยความร้อนของคอมโพสิทระหว่างโพลีโพรพิลีนและโพลิเมอร์ผลึกเหลว (Rodrun LC5000)

ชื่อผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
  • มัณฑนา จันสุนา

  • ประวิทย์ มะลิวัลย์

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
  • สุนันท์ สายกระสุน

สถาบันการศึกษาที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

ระดับการศึกษา

โครงงานในระดับการศึกษาปริญญาโทขึ้นไป

หมวดวิชา

โครงงานในสาขาวิชาเคมี

วันที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

01 มกราคม 2541

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผลของตัวผสานต่อสมบัติเชิงความร้อนของโพลิเมอร์ผสมระหว่างโพลีโพรพิลีนกับโพลิเมอร์ผลึกเหลว (Rodrun LC5000) โดยใช้ตัวผสานสองชนิดคือ สไตรีน (เอทิลีน บิวทิลีน) สไตรีน (SEBS G1652) และสไตรีน (เอทิลีน บิวทิลีน) สไตรีนกราฟท์ด้วยมาเลอิคแอนไฮไดรด์ (SEBS G1652 g MA) ทำการศึกษาพฤติกรรมการเสื่อมสภาพด้วยความร้อนของโพลิเมอร์ผสมที่มี LC5000 30 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักและมีตัวผสาน 0, 1, 3 และ 5 เปอร์เซ็นต์โดยใช้วิธี thermogravimetry(TGA)แบบอุณหภูมิไม่คงที่ในบรรยากาศของไนโตรเจนและอากาศ พบว่า ในไนโตรเจนโพลิเมอร์คอมโพสิทที่ไม่เติมตัวผสานเสื่อมสภาพ 1 ขั้นในช่วงอุณหภูมิ 300 480 องศาเซลเซียส และในอากาศ พบการเสื่อมสภาพ 2 ขั้นในช่วงอุณหภูมิ 200 380 และ 380 580 องศาเซลเซียส โพลิเมอร์คอมโพสิทที่มีการเติมตัวผสานมีพฤติกรรมการเสื่อมสภาพ 1 ขั้นในช่วงอุณหภูมิ 330 500 องศาเซลเซียสในบรรยากาศของไนไตรเจนและพบการเสื่อมสภาพ 2 ขั้นในช่วงอุณหภูมิ 230 400 และ 350 580 องศาเซลเซียสในอากาศ จากผลที่ได้แสดงให้เห็นว่าโพลิเมอร์คอมโพสิทที่เติมตัวผสานมีความเสถียรต่อความร้อนดีกว่าโพลิเมอร์คอมโพสิทที่ไม่เติมตัวผสานและความเสถียรต่อความร้อนไม่แตกต่างกันมากนักเมื่อเพิ่มปริมาณตัวผสาน นอกจากนี้ยังพบว่าโพลิเมอร์คอมโพสิทมีการทนต่อความร้อนในไนโตรเจนดีกว่าในอากาศ