การศึกษาเปรียบเทียบปริมาณไอโซไซม์ไคติเนสของต้นพริกขี้หนูที่ถูกทำลายทางกายกาพกับต้นพริกขี้หนูโดยทั่วไป

ชื่อผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
  • นาฏระพี วันเทียน

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
  • ทิพาพร ขวัญแก้ว

  • เขมิกา สงแจ้ง

สถาบันการศึกษาที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย

ระดับการศึกษา

โครงงานในระดับการศึกษาประกาศนียบัตรวิชาชีพ

หมวดวิชา

โครงงานในสาขาวิชาอื่นๆ

วันที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

01 มกราคม 2541

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

พริกเป็นผักที่มีการปลูกมากในประเทศไทย เนื่องจากเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของอาหารไทย และผลิตภัณฑ์แปรรูปต่างๆ นอกจากนี้ประเทศไทยยังส่งออกพริกสดเป็นจำนวนมาก จึงนับว่าพริกเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศไทย พริกที่ปลูกในประเทศไทยมีสองชนิด คือ พริกชี้ฟ้า (Capsicum annuum L.) และ พริกขี้หนู (Capsicum frutescens L.) เอนไซม์ไคติเนสสามารถย่อยไคตินได้ โดยทั่วไปเอนไซม์ไคติเนสที่พบในพืชจะมีปริมาณน้อย แต่จะถูกเหนี่ยวนำให้สร้างขึ้นในปริมาณที่มากกว่าเดิมเมื่อพืชถูกทำลาย โครงงานนี้สนใจที่จะศึกษาเอนไซม์ไคติเนสที่พริกสร้างขึ้นมาเพื่อต่อต้านการถูกทำลายทางกายภาพ ซึ่งจะทำให้ต้นพืชอ่อนแอ อาจติดเชื้อโรคได้ง่าย โดยจะศึกษาหารูปแบบและปริมาณของไอโซไซม์ไคติเนส ในพริกรวมทั้งระดับของแอคติวิตีของเอนไซม์ชนิดนี้ด้วย โดยจะมีประโยชน์ในการนำไปเป็นพื้นฐานเพื่อการนำไปใช้ฟื้นฟูสภาพต้นพริกต่อไป โดยแบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ขั้นตอน คือ 1. วิเคราะห์หาปริมาณโปรตีนทั้งหมดและปริมาณของไอโซไซม์ไคติเนสที่เกี่ยวข้องกับกลไกการ ป้องกันตัวเอง (defense mechanism) ในต้นพริกขี้หนูในอายุ 25 วัน 40 วัน และ 55 วัน 2. เปรียบเทียบระดับของไคติเนสแอคติวิตีในต้นพริกขี้หนูก่อนและหลังถูกทำลายทางกายภาพ โดยใช้เทคนิค Native Polyacrylamind Gel Electrophoresis ( Native PAGE )