เล่มที่ 74
ส่วนที่ 94
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 94 อ้างอิง: Book 74, Section 94 ประเภท: section
เนื้อหา
ข้าแต่พระองค์ ขอพระองค์อย่าพระ- ราชทานพระเนตรเลย อย่าทิ้งพวกข้าพระองค์ ทั้งปวงเสียเลย. ข้าแต่มหาราชเจ้า ข้าพระองค์จะให้ทรัพย์ คือแก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์ ซึ่งมีหอยู่มากมาย. ข้าแต่พระองค์ ขอจงพระราชทานรถ- เทียมม้าอาชาไนยที่ประดับแล้ว. ข้าแต่มหาราช ขอจงพระราชทาน ช้าง เครื่องนุ่งห่มทำด้วยทอง. ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐในราชสมบัติ ชาวสีพีทั้งปวง พร้อมด้วยยวดยาน พร้อมด้วย รถ ยังแวดล้อมพระองค์อยู่โดยรอบทุกเมื่อ ขอพระองค์จงพระราชทานอย่างอื่นเถิด. ลำดับนั้นพระราชาได้ตรัส ๓ คาถาว่า :- ผู้ใดแลกล่าวว่าจักให้แล้วตั้งใจไม่ให้ ผู้ นั้นย่อมสวมบ่วงที่ตกลงไปบนแผ่นดินที่คอ. ผู้ใดกล่าวว่าจักให้แล้วตั้งใจไม่ให้ ผู้นั้น เป็นผู้ลามกว่าผู้ลามก จะตกนรกของพระยา- ยม. เมื่อเขาขอสิ่งใดควรให้สิ่งนั้น เมื่อเขา ไม่ขอสิ่งใด ไม่ควรให้สิ่งนั้น. ในบทเหล่านั้น บทว่า โน เป็นเพียงนิบาต. ข้าแต่พระองค์ พระ- องค์อย่าพระราชทานพระเนตรเลยพระเจ้าข้า. บทว่า มา โน สพฺเพ ปรากริ คือพระองค์อย่าทรงทอดทิ้งพวกข้าพระองค์เสียทั้งหมดเลย. ชนทั้งหลายกราบทูลอย่างนี้โดยประสงค์ว่า เพราะเมื่อพระองค์พระ- ราชทานพระเนตร พระองค์ก็จักไม่ทรงครองราชสมบัติ. พวกข้าพระองค์ จักชื่อว่า ถูกพระองค์ทอดทิ้ง. บทว่า ปริกิเรยฺยุํ คือแวดล้อม. บทว่า เอวํ เทหิ ความว่า ขอพระองค์จงพระราชทานอย่างอื่นเถิด โดยที่ชาวสีพียัง แวดล้อมพระองค์ผู้มีพระเนตรไม่วิกลมานานแล้ว ขอจงพระราชทานทรัพย์ แก่พราหมณ์นั้นอย่างเดียวเถิด. อย่าพระราชทานพระเนตรเลย. ท่านแสดง ว่า เพราะเมื่อพระราชทานพระเนตรเสียแล้ว ชาวสีพีก็จักไม่พากันแวดล้อม พระองค์.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ