เล่มที่ 65
ส่วนที่ 127
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 127 อ้างอิง: Book 65, Section 127 ประเภท: section
เนื้อหา
บุคคลบางคนยังโอตตัปปะซึ่งมีความเป็นผู้เห็นภัยของผู้กลัวความผิด เป็นลักษณะให้ตั้งขึ้นแล้วไม่ทำบาปด้วยอาการ ๔ อย่าง คือกลัว ติเตียน ตนเอง , กลัว ผู้อื่นติเตียน , กลัว อาชญา , กลัว ทุคติ . การพิจารณาความยิ่งใหญ่ของชาติเป็นต้น และความกลัวติเตียน ตนเองเป็นต้น พึงกล่าวให้พิศดารในเรื่องนั้น. พละ ๗ อย่างที่กล่าวแล้วอย่างนี้ ไม่มีแก่บุคคลใด กิเลสทั้งหลาย เหล่านั้น ย่อมครอบงำ ฯลฯ กำจัด ย่ำยีบุคคลนั้นแล. บทว่า เทฺว ปริสฺสยา ความว่า อันตรายมี ๒ อย่าง คือที่ปรากฏ และไม่ปรากฏเท่านั้น ไม่ใช่ ๑ ไม่ใช่ ๓. เพื่อจะแสดงอันตรายเหล่า นั้นเป็นส่วน ๆ พระสารีบุตรเถระจึงกล่าวคำเป็นต้นว่า กตเม ปากฏ- ปริสฺสยา ดังนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โกกา ได้แก่ สุนัขป่ามีเสียงเหมือน เสียงร้องของนกยูง, อีกอย่างหนึ่ง ปาฐะก็อย่างนี้แหละ. บทว่า มาณวา ได้แก่ ผู้ประกอบการงานผลุนผลัน. บทว่า กตกมฺมา ได้แก่ ผู้ทำโจรกรรมมีตัดที่ต่อเป็นต้น. บทว่า อกตกมฺมา ได้แก่ ผู้ออกเพื่อจะทำโจรกรรม. บทว่า อสฺส ในที่นี้ แปลว่า พึงเป็น. บทว่า จกฺขุโรโค ได้แก่ โรคที่เกิดในจักษุ. ชื่อว่า โรค ด้วย อรรถว่า เสียดแทง. บทว่า จกฺขุโรโค เป็นต้น พึงทราบด้วยสามารถแห่งวัตถุ ก็ ธรรมดาโรคย่อมไม่มีแก่คนประสาทดี.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ