เล่มที่ 56
ส่วนที่ 228
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 228 อ้างอิง: Book 56, Section 228 ประเภท: section
เนื้อหา
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สมติตฺติกํ ความว่า เต็ม เสมอขอบ ถึงลวดที่วงปากด้านใน. บทว่า อนวเสกํ ความว่า การทำให้ใส่ลงไปอีกไม่ได้ คือ หยดลงไปไม่ได้อีกเลย. บทว่า เตลปตฺตํ ได้แก่โถที่เขาใส่น้ำมันงา. บทว่า ปริหเรยฺย ความว่า พึงประคองไป คือถือเอาไป. บทว่า เอวํ สจิตฺตมนุรกฺเข ความว่า พระโยคาวจรผู้เป็น บัณฑิต พึงประคองจิตของตน อันเป็นดุจโถที่เต็มเปี่ยมด้วย น้ำมันนั้นไว้ ในระหว่างแห่งธรรมแม้ทั้งสอง คือ ในอารมณ์ กับสติ ที่ประกอบไว้เป็นอันดี แล้วพึงรักษาไว้คือ คุ้มครองไว้ ด้วยกายคตาสติ โดยจิตไม่ซัดส่ายไปในอารมณ์ภายนอก แม้ เพียงครู่เดียวฉันนั้น. " เพราะเหตุว่าการฝึกจิตที่ข่มได้ยาก เบา พลันตกไปในอารมณ์ที่ปรารถนานี้ ยังประโยชน์ ให้สำเร็จ จิตที่ฝึกแล้ว เป็นเหตุนำความสุข มาให้" เพราะฉะนั้น :- "ท่านผู้มีปัญญา พึงรักษาจิตที่เห็นได้ยาก แท้ ละเอียดลออ พลันตกไปในอารมณ์ที่น่า ปรารถนา จิตที่คุ้มครองไว้ได้แล้ว นำความสุข มาให้" ด้วยว่า :- " ชนเหล่าใด จักสำรวมจิตนี้ ซึ่งไปได้ไกล เที่ยวไปโดดเดี่ยว ไม่มีรูปร่าง อาศัยถ้ำ คือ ร่างกายไว้ได้ ชนเหล่านั้น จักพ้นจากบ่วงแห่ง มารได้ " ส่วนคนนอกนี้ คือ- " ผู้ที่มีจิตไม่มั่นคง ไม่ทราบพระสัทธรรม มีความเลื่อมใสรวนเร ย่อมมีปัญญาบริบูรณ์ ไม่ได้" ส่วนผู้ที่คุ้นเคยกับพระกรรมฐานมานาน "มีจิตอันราคะไม่รั่วรดแล้ว มีใจอันโทสะ ตามกำจัดไม่ได้ ละบุญและบาปเสียได้แล้ว เป็น ผู้ตื่นอยู่ ย่อมไม่มีภัยเลย" เพราะฉะนั้น :-
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ