เล่มที่ 54
ส่วนที่ 339
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 339 อ้างอิง: Book 54, Section 339 ประเภท: section
เนื้อหา
ทันใดนั้นเอง ความร่านรักในดวงตานั้นของ ชายนักเลงหญิงนั้นก็หายไป เขาขอขมาพระเถรีด้วย คำว่า ข้าแต่แม่นางผู้เป็นพรหมจารี ขอความสวัสดี พึงมีแก่แม่นางเถิด ความประพฤติอนาจารเช่นนี้ จัก ไม่มีต่อไปอีกละ. พระสุภาเถรีกล่าวว่า ท่านกระทบกระทั่งชนเช่นข้าพเจ้า ก็เหมือน กอดกองไฟที่ลุกโชน เหมือนจับงูพิษร้าย ความสวัสดี ก็คงมีแก่ท่านบ้างดอก ข้าพเจ้ารับขมาท่าน. พระสุภาภิกษุณีนั้น พ้นจากชายนักเลงหญิงนั้น แล้ว ก็ไปสำนักพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ พอเห็นพระ บุณยลักษณ์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ จักษุก็กลับ เป็นปกติเหมือนอย่างเดิม. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ชีวกมฺพวนํ ได้แก่ สวนมะม่วงของ หมอชีวกโกมารภัจ. บทว่า รมฺมํ ได้แก่ น่ารื่นรมย์. เขาว่า สวนมะม่วงนั้น น่าปลื้มใจ น่ารื่นรมย์ใจอย่างยิ่ง เพราะพรั่งพร้อมด้วยภูมิภาค และพรั่งพร้อม ด้วยร่มเงาและน้ำ โดยอาการที่ปลูกต้นไม้ไว้. บทว่า คจฺฉนฺตึ ได้แก่ ผู้ เดินเข้าไปมุ่งสวนมะม่วงเพื่อพักกลางวัน. บทว่า สุภํ ได้แก่ พระเถรีผู้มีชื่อ อย่างนี้. บทว่า ธุตฺตโก ได้แก่ ชายนักเลงหญิง. เขาว่า ลูกชายของช่างทอง ผู้มีสมบัติมากผู้หนึ่งเป็นชาวกรุงราชคฤห์ เป็นคนหนุ่มสะสวย เป็นชายนักเลง หญิง ผู้มัวเมาเที่ยวไป เขาพบพระเถรีนั้นเดินสวนทางมาก็เกิดจิตปฏิพัทธ์ จึงยืนขวางทาง ด้วยเหตุนั้นท่านจึงกล่าวว่า ชายนักเลงหญิงยืนกั้นไว้ อธิบาย ว่า ห้ามเราไป. บทว่า ตเมนํ อพฺรวี สุภา ความว่า พระสุภาภิกษุณี กล่าวกะชายนักเลงหญิงที่ยืนกั้นคนนั้นนั่นแหละ ก็ในข้อนั้น พระเถรีกล่าวถึง ตัวเองเท่านั้น ทำประหนึ่งว่าเป็นคนอื่นว่า สุภาภิกษุณีผู้กำลังเดินไป สุภา- ภิกษุณี ได้กล่าวดังนี้ คาถานี้ท่านพระสังคีติกาจารย์กล่าวไว้ โดยแสดงการ เชื่อมคาถาที่พระเถรีกล่าวแล้ว.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ