เล่มที่ 47
ส่วนที่ 662
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 662 อ้างอิง: Book 47, Section 662 ประเภท: section
เนื้อหา
ถ้าบุคคลเป็นผู้เคลื่อนจากศีลและ พรตแล้วไซร้ บุคคลนั้นยังกรรมให้ผิดไป แล้วก็หวั่นไหว ยังคร่ำครวญและปรารถนา ความบริสุทธิ์อยู่ เหมือนบุคคลอยู่ปราศจาก เรือน เสื่อมแล้วจากพวก พึงปรารถนาเรือน หรือพวก ฉะนั้น. อนึ่ง อริยสาวก ละศีล พรต ธรรม ที่มีโทษและไม่มีโทษทั้งสิ้นนี้ แล้วไม่ ปรารถนาว่า ธรรมชาตินี้บริสุทธิ์ ธรรมชาติ นี้ไม่บริสุทธิ์ เว้นแล้วจากความบริสุทธิ์ ไม่ ถือมั่นทิฏฐิ แล้วพึงเที่ยวไป. พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า สมณพราหมณ์ทั้งหลาย อาศัยทิฏฐิ นั้นหรือความเกลียดบาป แม้อนึ่ง อาศัยรูปที่ ได้เห็นแล้ว เสียงที่ได้ฟังแล้ว หรืออารมณ์ ที่ได้ทราบแล้ว เป็นผู้ระลึกแล่นพ้นไปจาก อกิริยทิฏฐิ ยังไม่ปราศจากตัณหาในภพน้อย และภพใหญ่ ย่อมทอดถอนถึงความบริสุทธิ์. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ก็ความดิ้นรนทั้งหลาย หรือแม้ความ หวั่นไหว ย่อมมีแก่ผู้มีความปรารถนา มีอยู่ ในวัตถุที่ตนกำหนดแล้ว การจุติและการ อุบัติในภพนี้ย่อมไม่มีแก่ผู้ใด ผู้นั้นจะพึง หวั่นไหว จะพึงดิ้นรนในอารมณ์ไหน ๆ เพราะเหตุอะไร. พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า สมณพราหมณ์พวกหนึ่งกล่าวธรรม ใดว่า เป็นธรรมอย่างยิ่ง ส่วนสมณพราหมณ์ เหล่าอื่นกล่าวธรรมนั้นแหละว่า เป็นธรรม เลวทราม วาทะของสมณะพราหมณ์ทั้งสอง พวกนี้ วาทะอย่างไหนจริงหนอ เพราะ สมณพราหมณ์ทั้งหมดนี้แล เป็นผู้กล่าวอวด อ้างว่าตนเป็นผู้ฉลาด.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ