เล่มที่ 47
ส่วนที่ 661
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 661 อ้างอิง: Book 47, Section 661 ประเภท: section
เนื้อหา
เมื่อจบเทศนาได้มีผู้บรรลุเช่นกับที่ได้กล่าวแล้วในปุราเภทสูตรนั่นแล. จบอรรถกถาจูฬพยูหสูตรที่ ๑๒ แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย ชื่อปรมัตถโชติกา บุคคลเหล่าใดเหล่าหนึ่งถือ- มั่นอยู่ในทิฏฐิ ย่อมโต้เถียงวิวาทกันว่า สิ่งนี้ เท่านั้นจริง บุคคลทั้งหมดนั้น ย่อมนำความ นินทามาเนืองๆ หรือย่อมได้ความสรรเสริญ ในที่นั้นบ้าง. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า บุคคลเหล่านั้นบางคราวได้ความ สรรเสริญบ้าง ผลคือความสรรเสริญนั้น น้อยนัก ไม่พอแก่ความสงบ เราย่อมกล่าว ผลแห่งความวิวาทกัน ๒ ประการ คือ ความ นินทาและความสรรเสริญนี้น้อยนัก ไม่พอ แก่ความสงบ บัณฑิตเห็นโทษในผลแห่งการ วิวาทแม้นี้แล้ว เห็นพระนิพพานมิใช่ภูมิแห่ง การวิวาท ว่าเป็นธรรมเกษม ไม่พึงวิวาทกัน. พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า ทิฏฐิหล่าใดเหล่าหนึ่งเป็นอันมาก บัณฑิตผู้รู้แจ้งย่อมไม่เข้าไปใกล้ทิฏฐิทั้งปวง นั้น บัณฑิตผู้รู้แจ้งนั้น เป็นผู้ไม่เข้าไปใกล้ จะพึงถึงธรรมที่ควรเข้าไปใกล้อะไร จึงจะ ไม่ทำความชอบใจในรูปที่ได้เห็น ในเสียง ที่ได้ฟัง. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ชนบางพวกผู้มีศีลอันอุดม สำคัญ อยู่ว่าศีลเท่านั้นเป็นธรรมอุดม จึงกล่าว ความบริสุทธิ์ด้วยการสำรวม ชนเหล่านั้น สมาทานวัตรแล้วตั้งมั่นอยู่ ด้วยคิดว่า เรา ทั้งหลายควรศึกษาความบริสุทธิ์ของศาสดา นั้นในทิฏฐินี้เท่านั้น ชนเหล่านั้นอันภพนำ เข้าไปแล้ว กล่าวว่า เราทั้งหลายเป็นผู้ฉลาด.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ