เล่มที่ 47
ส่วนที่ 606
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 606 อ้างอิง: Book 47, Section 606 ประเภท: section
เนื้อหา
จบอรรถกถาปรมัฏฐกสูตรที่ ๕ แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย ชื่อปรมัตถโชติกา ชีวิตนี้น้อยนัก สัตว์ย่อม ตายแม้ภายใน ๑๐๐ ปี ถ้าแม้สัตว์เป็นอยู่ (๑๐๐ ปี) ไซร้ สัตว์นั้น ก็ย่อมตายแม้เพราะ ชราโดยแท้แล. ชนทั้งหลายย่อมเศร้าโศก เพราะสิ่ง ที่ตนยึดถือว่าเป็นของเรา สิ่งที่เคยหวงแหน เป็นของเที่ยงไม่มีเลย บุคคลเห็นว่า สิ่งนี้มี อันต้องพลัดพรากจากกันมีอยู่ ดังนี้แล้วไม่ พึงอยู่ครองเรือน. บุรุษย่อมสำคัญสิ่งใดว่า สิ่งนี้เป็น ของเรา จำต้องละสิ่งนั้นไป แม้เพราะความ ตาย บัณฑิตผู้นับถือพระพุทธเจ้าว่าเป็นของ เรา ทราบข้อนี้แล้ว ไม่พึงน้อมไปในความ เป็นผู้ถือว่าสิ่งนั้น ๆ เป็นของเรา. บุคคลผู้ตื่นขึ้นแล้ว ย่อมไม่เห็น อารมณ์อันประจวบด้วยความฝัน แม้ฉันใด บุคคลย่อมไม่เห็นบุคคลผู้ที่ตนรัก ผู้ทำกาละ ล่วงไปแล้ว แม้ฉันนั้น. บุคคลย่อมกล่าวขวัญกันถึงชื่อนี้ ของ คนทั้งหลายผู้อันตนได้เห็นแล้วบ้าง ได้ฟัง แล้วบ้าง ชื่อเท่านั้น ที่ควรกล่าวขวัญถึง ของบุคคลผู้ล่วงไปแล้ว จักยังคงเหลืออยู่. ชนทั้งหลายผู้ยินดีแล้วในสิ่งที่ตน ถือว่าเป็นของเรา ย่อมละความโศก ความ ร่ำไรและความตระหนี่ไม่ได้ เพราะเหตุนั้น มุนีทั้งหลายผู้เห็นนิพพานเป็นแดนเกษม ละ อารมณ์ที่เคยหวงแหนได้เที่ยวไปแล้ว.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ