เล่มที่ 41
ส่วนที่ 118
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 118 อ้างอิง: Book 41, Section 118 ประเภท: section
เนื้อหา
บุคคลทำกรรมใดแล้ว ย่อมไม่เดือดร้อน ในภายหลังเป็นผู้เอิบอิ่ม มีใจดี ย่อมเสวยผลของ กรรมใด กรรมนั้นแล อันบุคคลทำแล้วเป็นกรรมดี. คนพาลย่อมสำคัญบาปประดุจน้ำผึ้ง ตราบ เท่าที่บาปยังไม่ให้ผล ก็เมื่อใดบาปให้ผล เมื่อนั้น คนพาลย่อมประสบทุกข์. คนพาลพึงบริโภคโภชนะด้วยปลายหญ้า คาทุก ๆ เดือน เขาย่อมไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ แห่งท่าน ผู้มีธรรมอันนับได้แล้ว. ก็กรรมชั่วอันบุคคลทำแล้ว ยังไม่ให้ผล เหมือนน้ำนมที่รีดในขณะนั้น ยังไม่แปรไปฉะนั้น บาปกรรมย่อมตามเผาคนพาล เหมือนไฟอันเถ้า กลบไว้ฉะนั้น. ความรู้ย่อมเกิดแก่คนพาล เพียงเพื่อ ความฉิบหายเท่านั้น ความรู้นั้นยังหัวคิดของเขาให้ ตกไป ย่อมฆ่าส่วนสุกกธรรมของคนพาลเสีย. ภิกษุผู้พาล พึงปรารถนาครามยกย่องอัน ไม่มีอยู่ ความแวดล้อมในภิกษุทั้งหลาย ความเป็น ใหญ่ในอาวาส และการบูชาในตระกูลแห่งชนอื่น ความดำริย่อมเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้พาลว่า คฤหัสถ์และ บรรพชิตทั้งสองจงสำคัญกรรมอันเขาทำเสร็จแล้ว เพราะอาศัยเราผู้เดียว จงเป็นไปในอำนาจของเขา เท่านั้น ในกิจน้อยใหญ่กิจไร ๆ ริษยาและมานะ ย่อมเจริญ ( แก่เธอ). ก็ข้อปฏิบัติอันเข้าไปอาศัยลาภ เป็น อย่างอื่น ข้อปฏิบัติอันยังสัตว์ให้ถึงพระนิพพานเป็น อย่างอื่น (คนละอย่าง) ภิกษุผู้เป็นสาวกของพระ- พุทธเจ้าทราบเนื้อความนั้นอย่างนี้แล้ว ไม่พึงเพลิด- เพลินสักการะ พึงตามเจริญวิเวก.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ