เล่มที่ 41
ส่วนที่ 117
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 117 อ้างอิง: Book 41, Section 117 ประเภท: section
เนื้อหา
๑. ขุ. ชา. ๒๗/๑๓ อรรถกถา. ๑/๓๓๘. ราตรีของคนผู้ตื่นอยู่นาน โยชน์ของคนล้า แล้วไกล สงสารของคนพาลทั้งหลาย ผู้ไม่รู้อยู่ซึ่ง สัทธรรมย่อมยาว. ถ้าบุคคลเมื่อเที่ยวไป ไม่พึงประสบสหาย ผู้ประเสริฐกว่า ผู้เช่นกับ (ด้วยคุณ) ของคนไซร้ พึงทำความเที่ยวไปคนเดียวให้มั่น เพราะว่า คุณ เครื่องเป็นสหายย่อมไม่มีในเพราะคนพาล. คนพาลย่อมเดือดร้อนว่า บุตรทั้งหลาย ของเรามีอยู่ ทรัพย์ ( ของเรา) มีอยู่ ตนแลย่อม ไม่มีแก่ตน บุตรทั้งหลายจักมีแต่ที่ไหน ทรัพย์จักมี แต่ที่ไหน. บุคคลใดโง่ ย่อมสำคัญความที่ตนเป็น คนโง่ บุคคลนั้นจะเป็นบัณฑิต เพราะเหตุนั้นได้บ้าง สวนบุคคลใดเป็นคนโง่ มีความสำคัญว่าตนเป็น บัณฑิต บุคคลนั้นแล เราเรียกว่าคนโง่. ถ้าคนพาล เข้าไปนั่งใกล้บัณฑิตอยู่แม้จน ๑. วรรคนี้ มีอรรถกถา ๑๕ เรื่อง ตลอดชีวิต เขาย่อมไม่รู้ธรรม เหมือนทัพพีไม่รู้ รสแกงฉะนั้น. ถ้าวิญญูชนเข้าไปนั่งใกล้บัณฑิตแม้ครู่เดียว เขาย่อมรู้แจ้งธรรมได้ฉับพลัน เหมือนลิ้นรู้รสแกง ฉะนั้น. ชนพาลทั้งหลาย มีปัญญาทราม มีตน เป็นดังข้าศึก เที่ยวทำกรรมลามกซึ่งมีผลเผ็ดร้อนอยู่. บุคคลทำกรรมใดแล้ว ย่อมเดือดร้อนใน ภายหลัง เป็นผู้มีหน้าชุ่มด้วยน้ำตา ร้องไห้เสวยผล ของกรรมใดอยู่ กรรมนั้นอันบุคคลกระทำแล้วไม่ดี เลย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ