เล่มที่ 39
ส่วนที่ 17
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 17 อ้างอิง: Book 39, Section 17 ประเภท: section
เนื้อหา
มาติกาหัวข้อของกถาพรรณนาความที่ยกตั้งไว้ในเบื้องต้นด้วย ๔ คาถา ว่า พระสรณตรัย ใครกล่าว กล่าวที่ไหน กล่าวเมื่อไร กล่าวเพราะเหตุไร เป็นต้น ก็เป็นอันประกาศแล้วโดยอรรถ ด้วยกถามีประมาณเพียงเท่านี้แล. จบกถาพรรณนาพระสรณตรัย อรรถกถาขุททกปาฐะ ชื่อปรมัตถโชติกา [๒] ข้าพเจ้าสมาทาน สิกขาบท คือเจตนางด เว้นจากปาณาติบาต ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก อทินนาทาน ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก อพรหมจรรย์ ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก มุสาวาท ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก ที่ตั้งแต่งความประมาท คือการเสพของเมา คือสุรา เมรัย ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก การบริโภคอาหารในเวลาวิกาล ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก การฟ้อนรำ ขับร้อง การประโคม และการดูการเล่น อันเป็นข้าศึกแก่กุศล ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก จากการลูบไล้ ทัดทรง ประดับประดาดอกไม้ ของหอม อันเป็นลักษณะการแต่งตัว ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก การนั่งนอนบนที่นั่งที่นอนสูงใหญ่ ข้าพเจ้าสมาทานสิกขาบท คือเจตนางดเว้นจาก การรับทองและเงิน จบสิกขาบท ๑๐ ครั้นแสดงการเข้าสู่พระศาสนาด้วยการถึงสรณคมน์อย่างนี้แล้ว เพื่อ จะพรรณนาปาฐะที่ว่าด้วยสิกขาบท ซึ่งตั้งเป็นบทนิกเขปไว้ เพื่อแสดงสิกขาบท ทั้งหลาย อันอุบาสกหรือบรรพชิต ผู้เข้ามาสู่พระศาสนาจะพึงศึกษา เป็นอัน ดับแรก บัดนี้ข้าพเจ้าจะกล่าวมาติกาหัวข้อดังต่อไปนี้ สิกขาบทเหล่านี้ ผู้ใดกล่าว กล่าวที่ใด กล่าว เมื่อใด กล่าวเพราะเหตุใด จำต้องกำหนดกล่าวทำ นัยนั้น โดยความแปลกแห่งสิกขาบททั่วไป จำต้อง กำหนดโทษทั้งเป็นปกติวัชชะ และปัณณัตติวัชชะ ทำ การชี้แจงนัยทั่วไป ทั่วทุกสิกขาบท โดยพยัญชนะ และอรรถะของบททั้งหลาย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ