เล่มที่ 19
ส่วนที่ 372
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 372 อ้างอิง: Book 19, Section 372 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า " จงได้ช่อง " ความว่า พวกท่านจงได้รู้ คือพึงได้อารมณ์ที่ เป็นปัจจัยแห่งการเกิดขึ้นของกิเลส. ในบทเป็นต้นว่า "โล้น" ดังนี้ พวกพราหมณ์และคฤหบดีกล่าวว่า "มารพึงสมควรกล่าวกะผู้มีศีรษะโล้นว่า "โล้น" และกับพวกสมณะว่า "สมณะ" ก็พวกสมณะโล้นเหล่านี้ดูหมิ่นอยู่. คำว่า "มั่งคั่ง " ได้แก่ เจ้าเรือน คำว่า "ดำ " ได้แก่ มืด. พรหม ท่านประสงค์เอาว่า " ญาติ " ในบทนี้ว่า "เหล่ากอของ ท้าวมหาพรหม." พวกพราหมณ์ย่อมร้องเรียกพรหมแม้นั้นว่า "ปู่." อธิบาย ว่า เหล่ากอของพวกที่เกิดจากเท้าทั้งหลาย ชื่อว่า เหล่ากอของพวกที่เกิดจาก เท้า. คือพวกที่เกิดจากหลังเท้าของพระพรหม. ได้ยินว่า พวกพราหมณ์นั้นได้มีลัทธิอย่างนี้ว่า พวกพราหมณ์เกิด จากปากพระพรหม กษัตริย์เกิดจากอก. พวกพ่อค้าเกิดจากสะดือ. พวกศูทร เกิดจากแข้ง. พวกสมณะเกิดจากหลังพระบาท. บทว่า " เราเป็นผู้เพ่ง เป็นผู้จ้อง " ความว่า พวกเราเป็นผู้เพ่ง พวก เราเป็นผู้เล็ง. บทว่า " เกิดความอร่อย " ได้แก่ เกิดความเกียจคร้าน. บทว่า " เพ่งทั่ว " เป็นต้น ท่านขยายด้วยอำนาจอุปสัค. บทว่า " หาหนูอยู่ " ความว่า เสาะหาหนูบนกิ่งไม้ ตัวที่ออกจากต้น ไม้ที่มีโพรง เพื่อหาอาหารเวลาเย็น. นัยว่า นกฮูกนั้นยืนนิ่งเหมือนสงบเสงี่ยมแล้ว จะจับหนูอย่างรวดเร็วใน เวลาที่พบกัน.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ