เล่มที่ 19
ส่วนที่ 371
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 371 อ้างอิง: Book 19, Section 371 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า " มีธุระไปปราศแล้ว " คือ ปราศจากธุระ อธิบายว่า ไม่ เหมือนคนพวกอื่นๆ. คำว่า " มีทุกข์น้อย " คือ ลำบากน้อย. คำว่า " คนเลี้ยงสัตว์ " คือ คนเลี้ยงแพะ เลี้ยงแกะ. คำว่า " ผู้เดินทาง " คือ ผู้ดำเนินไปตามทาง. บทว่า " ค้นหาที่กาย " ความว่า ผูกเชิงตะกอนรอบๆ. บทว่า " จุดไฟแล้วก็หลีกไป " ความว่า "ชาวนาทั้งหลายกำหนด ขนาดของเชิงตะกอนว่า "เชิงตะกอนเท่านี้ร่างกายก็จักถือเอารอบ (ไหม้ทั่ว ถึง) แล้วจุดไฟขึ้นทั้ง ๔ ทิศ หลีกไปแล้ว. เชิงตะกอนก็ได้ลุกโพลงเหมือน เปลวประทีป (และ) ได้เป็นเหมือนเวลาที่พระเถระเข้าถ้ำมีน้ำแล้วนั่งลง." บทว่า " สลัดจีวร " ความว่า "พระเถระเมื่อออกจากสมาบัติแล้วย่ำถ่าน เพลิงที่ไม่มีควันมีสีเหมือนดอกทองกวาวได้สลัดจีวรแล้ว ก็แม้เพียงไออุ่นก็มิ ได้มีในร่างกายของท่าน. แม้เพียงไออุ่นก็ยังไม่ไหม้จีวร. นี้ชื่อว่าเป็นผลของ สมาบัติ. บทว่า " จงด่า " ความว่า พวกท่านจงด่าด้วยวัตถุสำหรับด่า ๑๐ ข้อ. บทว่า " บริภาษ " ได้แก่ กล่าวด้วยวาจา. บทว่า " จงด่าประชด " ได้แก่ จงกระทบกระเทียบ. บทว่า " จงเบียดเบียน " ได้แก่ ให้ถึงทุกข์. คำทั่งหมดนี้เป็นชื่อของ การกระทบกระเทียบทางวาจา. บทว่า " เหมือนมารชื่อว่า ทูสี...ช่องนั้น " ความว่า เหมือนมารชื่อ ว่าทูสี (ได้ช่อง) ของพวกพราหมณ์และคฤหบดีเหล่านั้น.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ