เล่มที่ 19
ส่วนที่ 352
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 352 อ้างอิง: Book 19, Section 352 ประเภท: section
เนื้อหา
ไวยากรณภาษิตนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้ว โดยมารมิได้ เรียกร้องและโดยพรหมเชื้อเชิญดังนี้ เพราะฉะนั้น ไวยากรณภาษิตนี้ จึงมีชื่อว่าพรหมนิมันตนิกสูตร ฉะนี้แล. พรหมนิมันตนิกสูตร ขึ้นต้นว่า ข้าพเจ้าได้ฟังมาแล้วอย่างนี้ :- บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า " ทิฏฐิอันชั่ว " ได้แก่ ความเห็นว่าเที่ยงอัน ลามก คำว่า " นี้เป็นของเที่ยง " คือพูดว่า ฐานะของพรหมพร้อมกับโอกาสอัน เป็นของไม่เที่ยงนี้ว่า เที่ยง. คำว่า " แน่นอน " เป็นต้น ก็เป็นคำใช้แทนคำ ว่า "เที่ยง" นั้นนั่นเอง. ในคำเหล่านั้น คำว่า " แน่นอน " คือมั่นคง. คำ ว่า "เที่ยงแท้" คือมีอยู่ทุกเมื่อ. คำว่า " ล้วน " คือทั้งหมดไม่มีขาด. คำว่า " มีความไม่เคลื่อนเป็นธรรมดา" คือมีสภาพไม่เคลื่อนไป. ถึงฐานะในคำเป็นต้น ว่า " นี้แล ย่อมไม่เกิด " นี้คือพูดหมายเอาว่า ผู้เกิด ผู้แก่ ผู้ตาย ผู้เคลื่อน ผู้บังเกิดขึ้น ย่อมไม่มี. คำว่า " และก็อื่นจากนี้ " คือความเห็นว่าเที่ยงแท้อย่าง แรง ย่อมเป็นของที่เกิดขึ้นแล้ว แก่เขาอย่างนี้ว่า ชื่อว่าเหตุแห่งการออกไป อย่างอื่นที่นอกเหนือจากฐานะของพรหม พร้อมทั้งโอกาสนี้ไม่มี. ก็ แหละ ผู้พูดเช่นนี้นั้นย่อมป้องกันทุกอย่างคือ ชั้นของฌานข้างบน ๓ มรรค ๔ ผล ๔ นิพพาน ๑. คำว่า " ผู้ไปในความไม่รู้ " ความว่า ผู้ไปคือประกอบ ในความไม่รู้ ชื่อว่าเป็นผู้ไม่รู้คือ เป็นผู้บอด. คำว่า " ก็ชื่อใน...ใด " คือ ชื่อใด. มารในบททั้งหลายว่า ภิกษุทั้งหลาย! ครั้งนั้น มารผู้มีบาป ได้เห็น พระผู้มีพระภาคเจ้าอย่างไร ?
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ