เล่มที่ 19
ส่วนที่ 345
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 345 อ้างอิง: Book 19, Section 345 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า " ใจของเราตั้งมั่นดีแล้ว " ความว่า จิตเราตั้งไว้ดีแล้ว. บทว่า " เพื่อรู้สัจจะทั้งหลาย " ได้แก่ เพื่อประโยชน์รู้สัจจะ ๔. ในบทเป็นต้นว่า " ประเสริฐ " มีอธิบายว่า เพราะญาณนั้นย่อมมีแก่ ผู้ประเสริฐ หามีแก่ปุถุชนไม่ ฉะนั้น ท่านจึงเรียกว่า "ประเสริฐ." ส่วน ว่า แม้โลกุตตรธรรมของคนพวกใดมีอยู่ก็เป็นของคนพวกนั้นเท่านั้น หามี แก่พวกอื่นไม่ ฉะนั้น ท่านจึงกล่าวว่า ยอดเยี่ยมในโลก. มีคำอธิบาย ว่า "ชื่อว่า ไม่ทั่วไปกับปุถุชนทั้งหลาย เพราะไม่มีแก่ปุถุชน. ในวาระทั้ง หมดก็นัยนี้. บทว่า " เราได้ความสงบเฉพาะตน " ความว่า เราได้ความสงบในจิต ของตน. แม้ในความดับก็นัยนี้. ในบทว่า " ดับแม้นี้ " ย่อมได้ทั้งความ สงบ ทั้งความเป็นผู้มีอารมณ์เลิศเป็นหนึ่ง. บทว่า " ดับ " ได้แก่ เข้าไปสงบกิเลส. บทว่า " ทิฏฐิเห็นปานนั้น " ได้แก่ โสดาปัตติมรรคทิฏฐิเห็นปานนั้น. บทว่า " โดยธรรมดา " คือ โดยสภาพ. บทว่า " ย่อมปรากฏการตั้งขึ้น " ความว่า การตั้งขึ้นด้วยอำนาจสังฆ- กรรม หรือเทศนาย่อมปรากฏ. จริงอยู่ อริยสาวก เมื่อต้องอาบัติ ก็ต้องอาบัติ ด้วยไม่จงใจ เหมือนการสร้างกุฏีในครุกาบัติ (และ) เหมือนต้องอาบัติใน เพราะการนอนร่วมในที่มุงที่บังเดียวกันเป็นต้นในลหุกาบัติ แน่นอน พระอริย- สาวกนั้น ไม่แกล้ง คือ ไม่จงใจต้องอาบัตินั้น ต้องแล้วก็ไม่ปกปิด เพราะเหตุ นั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสคำเป็นต้นว่า "ครั้งนั้นแล........นั้นพลันทีเดียว." บทว่า " หนุ่ม " ได้แก่ ยังอ่อน.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ