มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์
สัลเลขสูตรมีคำเริ่มต้นว่า เอวมฺเม สุตํ (พระสูตรนี้ ข้าพเจ้า ...
หมวด: สุตตันตปิฎก ฝ่าย: มัชฌิมนิกาย ลำดับ: 436 อ้างอิง: MN 436 ประเภท: sutta
เนื้อหา
สัลเลขสูตรมีคำเริ่มต้นว่า เอวมฺเม สุตํ (พระสูตรนี้ ข้าพเจ้า (พระอานนท์) ได้ฟังมาแล้วอย่างนี้) ดังนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มหาจุนทะ เป็นนามของพระเถระ รูปนั้น. บทว่า สายณฺหสมยํ ( ในสายัณหสมัย) คือในเพลาเย็น. ที่หลบหลีก คือแอบหลบออกจากสัตว์และสังขารทั้งหลายเหล่านั้นๆ ชื่อว่า ที่ซ่อนเร้น ในคำว่า ปฏิสลฺลานา วุฏฺิโต (ออกจากที่ซ่อนเร้น) นี้ มีคำอธิบายไว้ว่า ได้แก่ความโดดเดี่ยว คือ ความสงัด. ผู้ที่ออก จากที่นั้น ชื่อว่า เป็นผู้ออกจากที่เร้น. แต่ท่านจุนทเถระนี้ เพราะ ออกจากผลสมาบัติที่สูงสุด กว่าการหลีกเร้น (ธรรมดา) เพราะฉะนั้น ท่านพระอานนท์ จึงได้กล่าวว่า ออกจากที่เร้นแล้ว. บทว่า ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา (ครั้นถวายอภิวาท พระผู้มีพระภาคเจ้า แล้ว) ความว่า ครั้นไหว้ พระผู้มีพระภาคเจ้า โดยเคารพ ด้วยเศียรเกล้า ประกอบกับการยกมือครบทั้ง ๑๐ นิ้วขึ้นประณมแล้ว หรือครั้นถวายอภิวาท พระผู้มีพระภาคเจ้า แล้ว พระองค์ทรงเปล่งพระดำรัสอย่างนี้ว่า จงเป็น สุข ๆ เถิด จุนทะ. ได้ทราบว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อมีผู้ถวายบังคม จะทรง ชูพระศอซึ่งคล้ายกับกลองทองขึ้นแล้ว ทรงเปล่งพระสุระเสียง ดุจเสียง พระพรหม ที่เสนาะโสต เป็นที่จับใจ คล้ายกับโสรจสรง ด้วยน้ำอมฤต ตรัสระบุชื่อของผู้นั้น ๆ ว่า จงเป็นสุข ๆ เถิด ดังนี้ ข้อนี้เป็นธรรมเนียม ของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ